فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 146

ص:148

با تأکید فراوان بر حضور او در اجتماع ساخته شده اند، ولی آیا دقت کرده ایم که چرا با توجه به حضور شصت درصدی دختران در دانشگاه ها و فعالیت بی سابقه آنها در شغل های مختلف، روزبه روز بحران های خانوادگی فراوانی مانند طلاق، فساد و بی بندوباری در خانواده های ایرانی در حال گسترش است؟ چرا نبود تفاهم در زندگی های مشترک در حال افزایش است؟ چرا آمار دختران دم بخت نزدیک به دوبرابر پسران در شرف ازدواج است؟ در اینجا این پرسش پیش می آید که آیا در شناخت حقوق زن راه صواب را پیموده ایم یا افراط و تفریط کرده و از جریان های فمینیستی تأثیر پذیرفته ایم؟

در واقع، آثار رسانه ای که بر این اساس ساخته شده اند، چون علت حکم الهی را در این مسائل نمی فهمند و سنّت های الهی را نمی دانند، رویکردی سکولار و تمسخرآمیز می گیرند. خلاصه اینکه اگر با نگاه مادی و عرف دنیای جدید به رفتار مؤمنان نگاه کنیم، برخی رفتارهایشان مسخره آمیز خواهد بود. در روایتی از رسول اکرم صلی الله علیه و آله آمده است: «اَلْمُؤمنُ هَیِّنٌ لَیِّنٌ حَتّی تَخالَهُ مِن اللِّینِ أحْمَقَ؛ مؤمن، رام و ملایم است، چندان که پنداری احمق است».(1)

درباره راه حل این معضل باید گفت تا زمانی که مؤمن و کافر و منافق در دنیا هستند، این استهزا در قالب های مختلف وجود خواهد داشت. پس بایستی یا کافر و منافق وجود نداشته باشد یا اسلام و مؤمنان چنان قدرت بگیرند که کافران و منافقان جرئت آشکار کردن اهانت های خود به مؤمنان را نداشته باشند. در این میان، رسانه دینی باید به موارد زیر توجه کند:

الف) اگر استهزا شونده، رفتار و واکنش انفعالی از خود نشان دهد، تمسخرکننده