فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 154

ص:156

1- همان، ص 94.
2- Black Arts.
3- چنان که کورت سلیگمان در کتاب تاریخ جادوگری به آن می پردازد.

برداشت نادرستی در میان برخی اهل نظر وجود دارد که رنسانس و جدایی از مسیحیت ضعیف شده قرون وسطا را موجب روشنی، عقلانیت، خروج از خرافه گرایی و تجربه محوری در غرب می پندارند؛ حال آنکه هم زمان با دوره رنسانس، امور موهوم، عطش فراگیری قدرت های ماورایی و سکولار و پرداختن به جادو و علوم خفیه با محوریت طریقت یهودی کابالا و آرمان های تحریف شده در اروپا حیاتی دوباره یافت. پیکودولامیراندولا که به پدر کابالیسم مسیحی معروف است، می گفت: «هیچ علمی چون جادو و کابالا حقانیت مسیح را بر ما ثابت نمی کند.»(1) این جمله مشتی است نمونه این خروار که مسیحیت دست کم پس از رنسانس، خود را در آیینه یهودیت و از طریق نگاه یهودی بازشناسی کرده است. یهودیان نیز از این طریق، عمل مسیحیان را در راستای منافع خویش تعریف کرده اند. پیکودولامیراندولا در آثار نوشتاری اش، پیش گویی آینده را از طریق رؤیا، زنان غیب گو، ارواح و تفأل و نیز پیش گویی با پرندگان و امعا و احشای حیوانات تأیید کرده است. وی تلاش می کرد با یاری گرفتن از کابالا که آن را از استادان یهودی خود آموخته بود، به مقصود خویش برسد.(2)

تبیین جهان از طریق کابالا و واژگان عبری یهودی و نیز مسائلی که جادوگری ها و علوم خفیه اقتضا می کرد، جهان بینی و طریقتی خاص را پدید آورد که با اجرای مأموریت های بزرگ در راستای منافع قدرت های سرمایه سالار مناسب بود. ویژگی این نگاه آن بود که نه آشکارا، بلکه مخفیانه و با تسخیرکردن گلوگاه سیاست مداران و اهل نفوذ و قرار دادن آنها در جریان این مسلک ویرانگر، سیاست های خویش را در سراسر