فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 174

ص:176

دموکراسی، نقطه پایان تکامل ایدئولوژیک بشر و آخرین شکل حکومت بشری باشد».(1)

همچنین برخی دیگر، جهانی سازی را جهان نگری و اندیشه در مقیاس جهان واحد معرفی می کنند. در این سوی جهان و با فاصله بسیار از حوزه فرهنگی و تمدنی غرب، رویکردها جالب ترند. برخی به این باورند که جهان گستری و هیولای جهانی سازی، چندان شتابان و فراگیر است که کسی را یارای اندیشیدن درباره آن نیست تا برای پیوستن به این موج خروشان، راهبردی توان مند برگزیند. این روند فزاینده، قدرت اندیشیدن را از دولت _ ملت ها گرفته است و خواسته یا ناخواسته، ما را درگیر خود کرده است. ازاین رو، ما نیز باید بر این ماشین تندرو سوار شویم وگرنه از دنیا عقب خواهیم ماند.(2)

به باور اینان، حتی ارزش های سنّتی که مانعی بر سر این راه هستند، باید حذف شوند. انفعال و خودباختگی و خودکم بینی، خلاصه رویکردی است که این جریان نسبت به دین و ارزش های بومی دارد. نظریه پردازان این اندیشه، توسعه تکنولوژی و ارتباطات، جهانی شدن فرهنگ، کاهش اختلاف ها و نزاع ها و جهانی اندیشیدن را شاهدی برای اثبات رویکرد خود می دانند. برخی نیز که انگار به پایان خط رسیده اند، دغدغه فرهنگ ملی، ارزش های دینی و زبان بومی را به همین توسعه فرهنگ جهانی با پشتوانه ارزش های انسان محور و سودانگارانه غربی نسبت می دهند و این روند را شبه جبری توصیف می کنند.

در این حال، چون جستار ما درباره رسانه ها و شناخت فرصت تاریخی آن در این