- 1. مفهوم شناسی مدرنیته 4
- اشاره 4
- اشاره 4
- الف) مدرنیته، ساختاری اجتماعی _ فرهنگی 7
- ب) مدرنیته، رویکردی کلی یا یک حوالت تاریخی 7
- 2. ویژگی های مدرنیسم 9
- الف) ویژگی های ساختاری 9
- اشاره 9
- اشاره 11
- ب) ویژگی های بنیادین 11
- یک _ سکولاریسم1 11
- اشاره 11
- 1. انسان 12
- 2. طبیعت 13
- 3. انگاره تاریخی 14
- دو _ اومانیسم 16
- 3. سیر تاریخی تجددگرایی و اندیشه مدرن 17
- اشاره 17
- الف) یونان باستان 18
- ب) دوران هِلِنِسْتیک 19
- ج) قرون وسطا 20
- د) رنسانس و دوره مدرنیته (دوران جدید) 21
- 4. هنر مدرن و قابلیت های رسانه ای (زیبایی شناسی تجسدگرا) 23
- 5. فهم سوبژکتیو، فصل مشترک رسانه ها و فلسفه مدرنیته 27
- 6. سیاست و رسانه های مدرن: مسئله قدرت 32
- اشاره 32
- الف) توده ها و وسایل ارتباط توده ای 38
- ب) افکار عمومی 42
- اشاره 45
- اشاره 47
- ساز و کارهای رسانه در گسترش اندیشه های سکولاریستی 47
- الف) تقلیل 47
- اشاره 53
- ب) تفکیک و تنظیم 53
- * فرایند رسانه ای رشدن 57
- ج) تکثّر 60
- اشاره 60
- یک _ نسبت سکولاریزاسیون و تکثر 63
- دو _ رسانه در جامعه دینی و مسئله تکثر 64
- سه _ تکثیر (همسان سازی) 65
- اشاره 70
- اشاره 70
- 1. مفهوم شناسی پست مدرنیسم 70
- الف) کاربردهای واژه پست مدرنیسم1 76
- ب) ویژگی های نظری پست مدرنیسم 78
- ج) پست مدرن؛ دوره یا وضعیتی جدید 79
- 2. پست مدرنیسم و رسانه 84
- اشاره 84
- الف) کلیات 84
- اشاره 92
- ب) کارکردهای پست مدرنیستی رسانه ها 92
- یک _ خلق دنیای ذهنی؛ منطقی وهمی و باز آفرینی پارادایم ها 92
- دو _ غفلت ساختمند 101
- سه _ بازاسطوره سازی 108
- 3. هنر پست مدرن (هنر در عصر جدید) 110
- 4. کیش های پسامدرن 113
- 5. پساخرافه گرایی رسانه ای پست مدرنیته 117
- 6. پست فمینیسم و نمایش رسانه ای 121
- 7. دنیای مجازی و فضای سایبر 124
- اشاره 132
- 1. مفهوم شناسی سنّت 132
- 2. تعریف برگزیده از سنّت 136
- 3. ویژگی های فرهنگ و جهان بینی سنّتی 139
- الف) غیب باوری 139
- اشاره 139
- ب) محوریت عالم غیب و منشأ اثر دانستن آن در امور 140
- ج) توحید و نگاه سلسله مراتبی به هستی 142
- 5. مبارزه خاورشناسان با «سنّت»ها 147
- 6. نقش سازمان های «ماسونی» در تخریب هویت ها 152
- 7. آسیب های تلویزیون دینی در غرب 158
- 8. مناسب سنّت و رسانه 162
- 10. فرصت های رسانه دینی در قلمرو جهانی شدن 173
ص:35
1- جان. ب. تامپسون، رسانه ها و مدرنیته، تهران، انتشارات سروش، ص 19.
بنابراین، اگر ارتباط، نوعی کنش یا فعل است که هست، ارتباطگر یا مخاطب به گونه ای از انفعال دچار می شود. شاید از همین روست که در آموزه های دینی، معلم یا سخنران یا اهل قلم، جایگاه والایی دارد. برای مثال، امام صادق علیه السلام فرموده است: «مَنْ اَصْغی ناطِقاً فَقَدْ عَبَدَه؛ هرکس به سخنان ناطقی گوش فرا دهد، [گویا] او را عبادت کرده است».(1)
در این گونه روایت ها، موضع قدرت و موضع پذیرش را در این نوع از ارتباط های سنّتی می توان دریافت. بنابراین، ارتباط و موضع قدرت (که بستر را برای اعمال قدرت فراهم می کند)، رابطه ای کاملاً به هم پیوسته دارند. به همین دلیل، صاحبان قدرت به گسترش ارتباط های خویش می پردازند تا از این طریق، اِعمال قدرت کنند.(2) سازمان ها و نهادها نیز به این دلیل تأسیس می شوند تا عامل اجرایی گسترش «ارتباط» باشند؛ حال ممکن است از طریق این ارتباط، کالا یا دانش و اطلاعات یا اراده برتر یا هرچیز دیگری مبادله شود. رویکرد فرد نیز در یک «رابطه» سازمانی متناسب با «قدرت» اوست. تامپسون در همین زمینه می نویسد:
موضع یا موقعیتی که فرد در درون یک میدان یا نهاد اشغال می کند، با قدرتی که او واجد آن است، رابطه نزدیک دارد. در کلی ترین مفهوم، قدرت به معنای توانایی کنش به سوی هدف ها و علایق خویش است؛ یعنی توانایی دخالت در رویدادها و تأثیرگذاری بر نتایج آنها. افراد در اِعمال قدرت، منابع در دست رس خود را به کار می گیرند. منابع [ارتباطی، ]ابزارهایی هستند که افراد را به طور مؤثری در پی گیری هدف ها و خواسته ها یاری می کند. ازهمین رو، افراد می توانند با افزایش و انباشت اقسام گوناگون منابع [ارتباطی]، قدرت خویش را فزونی بخشند... .(3)