فرهنگ و رسانه های نوین صفحه 34

ص:36

1- وسائل الشیعه، ج 17، قم، مؤسسه آل البیت، ص 153.
2- نیم نگاهی به فضای تبلیغاتی و رسانه ای دنیا، میزان قدرت طلبی و سوداگری سیاسی را با حجم رسانه هایی اعم از ماهواره، اینترنت، شبکه های مختلف تلویزیونی و رادیویی و مطبوعات و سینما که برای رژیم سیاسی خاص تبلیغ می کنند، کاملاً متناسب نشان می دهد.
3- رسانه ها و مدرنیته، صص 19 و 20.

تامپسون در ادامه، بحث را این گونه به حوزه سیاست می کشاند:

قدرتی که بدین طریق کلی مفهوم می شود، یک پدیده اجتماعی فراگیر است که خصیصه انواع مختلف کنش و مواجهه، از کنش های مشخصاً سیاسی مقامات حکومتی تا مواجهه این جهانی بین مردم کوچه و خیابان می باشد. اگر ما امروزه به طور معمول، قدرت را با قدرت سیاسی یعنی با کنش های افرادی که به نفع حکومت عمل می کنند، تداعی و مرتبط می کنیم، بدین خاطر است که حکومت ها به صورت مراکز بسیار مهم قدرت متمرکز در جهان مدرن در آمده اند.(1)

بدین ترتیب، ارتباطات عامل دست یابی و نفوذ قدرت می گردد و مخاطب را در مقام پذیرش قرار می دهد. رسانه ها نیز که مصداق مدرن ارتباط هستند، اگرچه ارتباطی در عالم مجازی برقرار می سازند، ولی بدان سبب اهمیت می یابند که طرف این ارتباط، نه جسم آدمی، بلکه فکر و ذهن اوست. چه چیزی برای سیاست مداران مدرن بهتر از اینکه به جای اعمال قدرتِ پر هزینه و دردسرساز فیزیکی، ذهن انسان ها را تسخیر کنند و آنان را در مقام پذیرش قرار دهند.(2) پس بی جهت نیست که امروزه هرچه قدرت سیاسی بیشتر باشد، رسانه های آنها متکثرتر و حجیم ترند و حضور آنها بیشتر است.

بزرگ ترین خبرگزاری ها و شبکه های رادیو _ تلویزیونی از آن امریکاست. پشتیبانی اصلی اینترنت نیز در امریکا قرار دارد. نخستین ماهواره به نام تله استار نیز در سازمان فضایی امریکا و برای تقویت امواج تلویزیونی در ژوئیه 1962 م.(3) به فضا پرتاب شد. پس از امریکا، حضور در سپهراطلاعاتی و جریان های رسانه ای به اروپا تعلق دارد و