امید و رسانه: پژوهشی در مبانی، ابعاد و راهبردهای امیدآفرینی اجتماعی در رسانه ملی صفحه 89

ص:95

ازاین رو مهدویت شیعی با آموزه های بسترسازی همچون آموزه «انتظار» بهتر از هر آیین و سنت دیگری می تواند امید پربرکت و سازنده، ایمان زا و جهت بخش و آرمان ساز و شورآور و مجاهدپرور ایجاد کند. (همان) البته جایگاه انتظار مانند دیگر عوامل امید در انسان و جامعه دینی نیست؛ چه آنکه ایمان نیز عامل محوری و در واقع قلب مقوله امید است. انتظار فرج مبدل و کانالی برای سایر عوامل و البته تقویت کننده ای برای آنها در عسرت غیبت و شرایط سخت و دهشتناک پیش از ظهور است. شاید به همین دلیل حفظ ایمان در این دوره سخت تر از هر چیز و انتظار و پایش ظهور امر و اراده الهی و لحظه شماری بی وقفه و مطلق امید بر فرج، افضل اعمال امت شمرده شده است. این مجرای روشن و معقول، مهم ترین مخزن تأمین سرمایه اجتماعی مؤمنان در عین غوطه وری در مشکلات و بحران های این عصر است که در چشم سطحی نگران، تناقضی عجیب قلمداد می شود. حال آنکه هرچه شرایط و احوال سخت تر و پیچیده تر می شود، امید و رضایت و اعتماد و توکل مؤمنان فزونی می یابد؛ مانند کوره ای که هرچه گدازه های آن سوزنده تر می شود، آهن و فولاد درونش را آبدیده تر می کند. پس رمز کارآمدی و ترجمان و مجرای فرهنگ سازی و القای سایر عوامل امیدواری در برنامه سازی رسانه ای، انتظار فرج و اضطرار به وضع موجود عالم، بدون ظهورِ سرپرستی ولی خدا است. به نظر می رسد طبق شواهد قرآنی و روایی، محور فرهنگ سازی باید در «آینده» باشد نه گذشته؛ آن هم آینده مطلوب الهی. لذا رفتار انسان نمونه الهی (انبیا و رسل و اهل بیت علیهم السلام )، مبتنی بر فرهنگی است که ریشه در آینده دارد.(1)