رسانه ملی و الگوی اسلامی _ ایرانی پیشرفت صفحه 142

ص:151

، ضرورت های فنی و حرفه ای، نوع آموزش دانشگاهی، ضروری و لازم و جایگاه بخش های گوناگون در ارائه آموزش و صدها متغیر دیگر است که برنامه ریزان آموزشی، تفصیل آن را برای مراحل گوناگون رشد جامعه، تدارک دیده است و جامعه باید اجرای آنها را عملیاتی کند.

وقتی اولویت نظام آموزشی برای تعلیم و تربیت انسانی هایی که باید الگوی مورد نظر اسلام از یک جامعه مطلوب و قابل دفاع را بسازند، در نظر می گیریم، به این معنا است که امکانات فیزیکی و انسانی جامعه باید به اولویت نظام آموزش و پرورش تخصیص پیدا کند و در این مسیر، با رعایت نکات و دقایق ظریف کار، نباید اجازه کمترین مماشات و ساده انگاری در این امر مهم را بر خود و جامعه، روا داشت.

با این رویکرد، مقوله ای که رخ می نماید آن است که باید فرزندان جامعه را با این محاسبه و ارزیابی که فردای جامعه را شکل می دهند و رقم می زنند، مشمول آموزش و پرورش قرار داد تا آموزشی که به تدریج و پا به پای این تزکیه بر روح و روان جامعه هدف می نشیند، امکان تغییر رفتار را با عنایت به روان تزکیه شده انسان ها، حاصل کند. در این زمینه، نقش سازمان هایی مانند آموزش و پرورش، دانشگاه ها و حوزه های علمیه را به بهترین شکل ممکن می نمایاند. به سخنی دیگر، ما اکنون در برابر این پرسش قرار داریم، که چه کسانی باید فرزندان جامعه را _ از کودکی تا نوجوانی و جوانی و در هر لحظه ای که در معرض مبادله یادگرفتنی ها با محیط و دیگران هستند _ تربیت کنند و باید در این مسیر با چه محتوا و مضامینی تربیت شوند؟

چگونه و با چه ساز و کاری باید این مضامین ریشه دار در تعلیمات اسلامی را استنباط، استخراج و ترویج کرد و گسترش و آموزش داد تا