رسانه ملی و الگوی اسلامی _ ایرانی پیشرفت صفحه 207

ص:216

در ترکیب رسانه دینی، سخن از دو نهاد است که دارای وجوه اشتراک و افتراق زیادی هستند. اینکه هر دو به عنوان نهادی اجتماعی و اثرگذار بر فرهنگ مطرح می شوند، دیدگاه درستی است، اما تجربه ثابت کرده است که دین می تواند خود را در قالب رسانه مطرح کند و به هدف و غایت خود (کم یا زیاد) دست یابد. ازاین رو، نسبت دین به رسانه همانند نسبت وجود به ماهیت است و همان طور که وجود برای هست شدن در خارج به ماهیت نیاز دارد، دین نیز برای بقای خویش و گسترش بیشتر، به رسانه نیاز دارد تا در قالب آن به جهانیان معرفی شود.(1)

حال باید دید، رسانه ها با چه رویکردی می توانند به مقوله دین وارد شوند تا برای مخاطبان خویش اثرگذار باشد. دین آبی است که قرار است در ظرف رسانه برای تشنگان واقعی جهان عرضه شود و روح آنها را صیقل دهد. زمانی متولیان رسانه در این امر مهم موفق می شوند که آن را خالص و گوارا و در ظرفی زیبا نشان دهند.

امام خمینی رحمه الله درباره حکم فقهی بهره مندی از رادیو، تلویزیون و دیگر وسایل ارتباط جمعی جدید، چنین نوشته است:

این وسایل نوپیدا، هم کارکرد حلال عقلایی و هم کارکرد حرام غیر مشروع دارند. هر کدام از این کارکردها، حکم خاص خود را دارد. بنابراین، انتفاعاتی نظیر اطلاع رسانی، ارشاد و مانند آن از رادیو و نشان دادن تصویرهای مجاز برای آموزش حرفه های حلال یا نمایش کالاهای حلال یا نشان دادن شگفتی های