رسانه ملی و الگوی اسلامی _ ایرانی پیشرفت صفحه 209

ص:218

بخش های زندگی فردی و اجتماعی بشر می داند و به خود حق می دهد یا برای خود این وظیفه را قائل است که در همه عرصه های کار رسانه ای، دارای قواعد ارشادی یا الزامی باشد.(1) برای نمونه، پر کردن اوقات فراغت، سرگرمی، ایجاد نشاط و ارائه برنامه های شاد و تفریحی، از اصلی ترین وظایف رسانه ملی است.

این وظیفه در مباحث ویژه علوم ارتباطات و حتی تدوین قوانین رسانه ای، مورد تأیید و تأکید قرار گرفته است، اما میزان و کیفیت ایفای این وظیفه یکسان نیست و از جهان بینی حاکم بر صاحبان و مدیران رسانه ملی و نیز تولیدکنندگان برنامه ها اثر می پذیرد. طبیعی است، اگر آنها به چیزی جز اصالت عیش و شادی باور نداشته باشند، به گونه ای عمل می کنند که حرمت انسان و قواعد اخلاقی و هنجارهای دینی نادیده گرفته می شود. در بسیاری از برنامه های صدا و سیما، با وجود قوانین و ضوابط برنامه سازی، شاهد برخی رفتارهای نامتعارف و مغایر با ارزش ها و هنجارهای دینی بوده ایم و گسترش این رفتارها و نمودها از طریق رسانه، که دارای تأثیرات گسترده ای در جامعه است، می تواند آثار زیان باری را در جامعه اسلامی بر جا بگذارد.

«قانون خط مشی کلی و اصول برنامه های سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران» که در تاریخ 17 تیر ماه سال 1361، به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیده است، مثال گویایی برای تأکید و جایگاه دین و فضایل دینی در رسانه است. این قانون پس از اشاره به رسالتی که