رسانه ملی و الگوی اسلامی _ ایرانی پیشرفت صفحه 210

ص:219

برای رسانه ها در مقدمه قانون اساسی در نظر گرفته شده است، نتیجه می گیرد که «صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران می باید... زمینه را برای رشد و شکوفایی استعدادها و باروری خلاقیت های انسان تا مرز خلیفه اللهی آماده نماید».(1)

همین قانون پس از بیان هدف های بلند معنوی، تأکید می کند که «رسالت دیگر این رسانه پاسخ گویی به نیازهای تفریحی جامعه و بارور ساختن اوقات فراغت عمومی از طریق اجرای برنامه های سالم و تفریحی است تا در سایه شادابی تن و روان، سلامت و آرامش فکری جامعه تأمین گردد.»(2) به همین منظور، اجرای برنامه های تفریحی سالم و شادی آفرین را از خط مشی های کلی و اصول برنامه های این سازمان می پندارد.

ناگفته پیداست که دنبال کردن این هدف ها، سبب می شود برنامه های طنز و سرگرمی به دو نوع سالم و ناسالم یا به تعبیر علمای اخلاق ممدوح و مذموم، تقسیم شود. این تقسیم بندی، نتیجه بینش دینی است که می گوید انسان موجودی هدفمند است، همان گونه که جامعه نیز از نظر قرآن باید به سوی هدف خاصی حرکت کند.

بی گمان، دین با عنایت به ظرفیت درونی، شرایط و موقعیت اجتماعی و امکان یابی مشارکت در فرآیند ارتباطات جمعی، می تواند در روند کلی فعالیت های رسانه و جنبه های مدیریتی، شکلی و محتوایی برنامه ها و سیاست های حاکم، نقش تعیین کننده ای ایفا کند.