پیام های صبحگاهی «ویژه فصل تابستان» صفحه 33

ص:39

نداشت که این نظام موجودی که الان در عالم است از هم گسیخته شود و ستارگان - به هنگام وقوع رستاخیز - از هم پراکنده شوند، علم قدیم این را اجازه نمی­داد و آن را امری محال می­دانست، ولی علم جدید، این ناممکن را به صورت ممکن بیان کرد و ثابت کرد، و ثابت نمود که خورشید و ماه و ستارگان هم آغازی دارند و هم پایانی. علم امروز مدعی یک نوع دور شدن ستارگان از یکدیگر است. هرچه ستارگان از یکدیگر بیشتر دور شوند، رابطه آنها ضعیف­تر می­شود، و هرچه رابطه ضعیف­تر شود، بیشتر منتهی به گسیختن اینها می­شود. این یکی از مطالبی است که قرآن کریم پیش­بینی کرده و فرمود: «و آن گاه که ستارگان پراکنده شوند. و این یکی از نشانه­های وقوع قیامت است».(1)

v درباره فرجام دوم ستارگان، یعنی خاموش شدن و بی­نور گشتن آنها، در دو آیه از قرآن کریم می­خوانیم: «فَإِذَا النّجُومُ طُمِسَتْ؛ و هنگامی که ستارگان، محو و تاریک شوند.» (مرسلات: 8) و «وَ إِذَا النّجُومُ انْکَدَرَتْ؛ و آن هنگام که ستارگان بی­فروغ گشته و افول کنند». (تکویر: 2)

بر اساس این دو آیه، در آستانه قیامت، ستارگان، روشنایی خود را از دست می دهند و تاریک خواهند شد. در این باره، ایزاک آسیموف می­نویسد: «چون ستارگان عمر جاودانی ندارند، ممکن است بسیاری از آنها در همین لحظه در حال مرگ باشند. در واقع، بزرگ ترین ستارگان، فقط چند میلیون سال زندگی می کنند، و سپس منفجر شده، خاموش و بی فروغ