به یاد معلم صفحه 146

از قرآن کریم استفاده می شود که ارتباط بهشت و جهنّم به کلی قطع نمی شود و آن ها می توانند از احوال هم باخبر باشند.

برخی وقتی وارد بهشت می شوند دوست خود را نمی بینند. قرآن مجید می فرماید: (فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فی سَواءِ الجَحیمِ)؛ «این جاست که ناگهان او را در میان دوزخ می بینند» (1) و بسیار تعجّب می کنند.

این رسوایی بزرگی است که شرمندگی آن از عذاب جهنّم هم بیشتر است. مثلاً اگر مقلّد، یا فرد عادی، عالمی را که از او موعظه شنیده، یا مرجعی را که از او تقلید کرده در جهنّم ببیند و خود در بهشت از نعمت های بهشتی بهره مند باشد، چقدر باعث خجالت وسرافکندگی است که آن افراد که فرع بوده اند از این عالم و مرجع و روحانی که اصل و هدایتگر بوده، بپرسند: چه چیز شما را وارد جهنّم کرد؟ آنجا دیگر کسی نمی تواند دروغ بگوید، یا توریه کند، بلکه باید راست بگوید و حق را بیان نماید. از این رو باید به فکر چاره بود که سخنان و مواعظی که می گوییم در خودمان اثر بگذارد و بدانچه می گوییم عمل کنیم و واقعاً عالِم عامل باشیم.

عالمان هواپرست قرن بیستم

آنان که آتش جنگ جهانی اوّل را برافروختند و میلیون ها انسان بی گناه را به کام مرگ بردند، دانشمندان بی تقوا و پول پرست بودند!