به یاد معلم صفحه 79

وآدمی آن را باور نمود و به آن معتقد شد، آن علم نافع و سودمند خواهد بود. امّا علمی که جایی در قلب و روح انسان ندارد و آن را باور نکرده، بازتابی در عمل نخواهد داشت.

فلسفه عمل برخلاف علم

علّت این که گاه انسان برخلاف علمش عمل می کند عدم رسوخ آن علم در قلب اوست. کسی که باور می کند و به یقین می رسد، برخلاف علمش عمل نمی کند؛ امّا اگر باور نداشته باشد یا باورش ضعیف باشد برخلاف علمش عمل می کند.

مثلاً خداوند متعال در آیه شریفه 10 سوره نساء می فرماید :

(إِنَّ الَّذِینَ یَأْکُلُونَ أَمْوَالَ الْیَتَامَی ظُلْمآ إِنَّمَا یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ نَارآ وَسَیَصْلَوْنَ سَعِیرآ)؛ «کسانی که اموال یتیمان را به ظلم و ستم می خورند، (در حقیقت) تنها آتش می خورند؛ و بزودی در شعله های آتش (دوزخ) می سوزند».

معنای این آیه شریفه این است: کسی که مال یتیمی را می خورد باور ندارد خوردن آن مساوی با خوردن آتش است؛ زیرا اگر باور داشت هرگز دست به چنین کاری نمی زد. همانگونه که هرگز آتش را نمی خورد.

یا در آیه شریفه 12 سوره حجرات می فرماید :

(وَلاَ یَغْتَبْ بَّعْضُکُمْ بَعْضآ أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَنْ یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتآ فَکَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللهَ إِنَّ اللهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ)؛ «و هیچ یک از شما دیگری