گزیده مشاهیر مدفون در حرم رضوی صفحه 100

سال پیش از کلات نادر به مشهد آمدند. مجدالاطبا و حاج میرزا کاظم، عموهای مرحوم میرزای نوقانی بودند که در اوایل قرن چهاردهم هجری از اطبای بنام خراسان محسوب می شدند. جدّ اعلای ایشان حاج محمّد زمان خان بن کلبعلی خان جلایر فرزند محمّد زمان خان، طبیبی حاذق و فاضلی کامل بود. و طبع شعری شیوا داشت و اشعار عرفانی می سرود.

مرحوم میرزای نوقانی در آغازین سال سده چهاردهم هجری، یعنی سال 1300ه .ق. در مشهد مقدس رضوی در محله نوقان چشم به جهان گشود و به میرزای نوقانی اشتهار یافت.

میرزا تا 27 سالگی در مشهد به تحصیل دانشهای دینی پرداخت. ادبیات را در مدرسه نواب از محضر میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری (م 1344ه .ق.) آموخت. فقه و اصول را نزد آیت اللّه حاج شیخ حسنعلی تهرانی (م 1325ه .ق.) که یگانه عصر در ورع و تقوا بود فرا گرفت و پاره ای دیگر از فقه و اصول را پس از درگذشت حاج شیخ حسنعلی تهرانی، از حاج سیّد عباس شاهرودی (م 1341ه .ق.) از علمای برجسته مشهد آموخت.

میرزا به سال 1327ه .ق.، به منظور فراگیری دانشهای دینی، رهسپار نجف شد و دروس خارج فقه و اصول را در محضر حضرات آیات: محمّد کاظم خراسانی و سیّد محمّد کاظم یزدی (م1337ه .ق.) و شریعت اصفهانی (م 1339ه .ق.) فرا گرفت، و چند ماه پس از ارتحال آخوند (م 1329ه .ق.) با تکمیل تحصیلات و اخذ اجتهاد از میرزا محمّد تقی شیرازی، مشهور به میرزای دوم