حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 192

1- الکافی، 6/44، شماره1؛ تهذیب الاحکام، 8/105، شماره353.

2- من لا یحضره الفقیه، 3/275، شماره1304.

این روایت بر این مطلب دلالت دارد که نگهداری کودک در دو سال اول زندگی اش یعنی زمان شیرخوارگی، بر عهده پدر و مادر است و این دو با مشارکت هم این کار را به انجام می رسانند.

گروه دوم گرچه از نظر محتوا با یکدیگر اختلاف دارند، ولی بر این نکته تأکید می ورزند که حضانت کودک در ابتدا بر عهده مادر است.

روایاتی که ازدواج مادر را انتهای دوره نگهداری کودک تعیین می کنند، یعنی روایت منقری و حفص بن غیاث به واسطه ارسال و تردید میان مرویٌ عنه از نظر سندی فاقد حجیّت هستند(1).

اما از میان دو روایت ایوب بن نوح که دلالت بر تقدّم مادر تا هفت سال دارد، تنها روایت صدوق از ایوب بن نوح از نظر سندی معتبر است.

دو روایت ابی العباس و فضیل بن یسار که به اطلاق خود دلالت بر تقدّم پدر دارند نیز از نظر سندی معتبر هستند.

بنابر این، در مورد حضانت کودک در دوره شیرخوارگی با سه نوع دلیل مواجه هستیم که مفاد آنها چنین است: 1- کودک بین پدر و مادر مساوی است 2- مادر سزاوارتر است به کودک تا هفت سال 3- پدر سزاوارتر است به کودک.