حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 27

1- شرح اللمعه، 5/454؛ مسالک الأفهام، 8/413؛ مجمع الفائده، 8/260.

2- کشف اللثام، 2/105.

3- قواعد الاحکام، 3/628؛ ایضاح الفوائد، 4/629.

4- المبسوط، 5/224.

5- جامع المقاصد، 4/158؛ ریاض المسائل، 1/565.

6- شرح اللمعه، 10/100.

7- مسالک الأفهام، 15/252.

8- قواعد الاحکام، 3/628؛ ایضاح الفوائد، 4/629؛ مسالک الأفهام، 14/376.

9- المبسوط، 5/224.

10- الکافی، 7/185، شماره1؛ من لا یحضره الفقیه، 4/32، شماره 5018؛ تهذیب الاحکام، 10/9، شماره23؛ سنن دارمی، 2/179؛ مسند احمد، 5/348؛ صحیح مسلم، 3/1323، شماره23؛ سنن ابی داود، 4/152، شماره4442.

لازم به یادآوری است، در متون فقهی زمان خاصی برای وجوب دادن آغوز به کودک تعیین نشده است، گرچه برخی آن را به سه روز محدود کرده اند.

نکته ای که در پایان این بخش توجه به آن ضروری است، تعیین زمان خوردن شیر آغوز است. مرحوم شهید ثانی معتقد است که در کتاب های فقهی برای وجوب این عمل زمانی تعیین نشده است، گرچه بعضی آن را به سه روز محدود کرده اند(1).

روش شیر دادن به کودکان

بنا به توصیه بزرگان دینی، مستحب است که مادر کودک را از هر دو پستانِ خود شیر دهد.

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در این باره می فرماید: «جعل اللّه تعالی رزقه فی ثدیی اُمّه فی احدیهما شرابه و فی الآخر طعامه»(2)، خدای تعالی روزی کودک را در دو پستان مادرش قرار داده است، در یکی آب و در دیگری غذای اوست.

امام صادق علیه السلام نیز به زنی که دو کودک خود را همزمان شیر می داد، فرمود: «لاترضعیه

من ثدی واحد و ارضعیه من کلیهما یکون أحدهما طعاما و الآخر شرابا»(3)، او را از یک پستان شیر مده، بلکه

از هر دو پستان او را شیر بده، زیرا یکی از آنها غذا و دیگری آب است.