حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 318

1- من لا یحضره الفقیه، 3/275، شماره1304.

2- جواهر الکلام، 31/295.

3- برای اطلاع بیشتر ر.ک: جواهر الکلام، 31/295.

فصل چهارم: روابط پدر و مادر در دوره نگهداری کودک

اشاره

از جمله مهم ترین مسائلی که در بحث حضانت کودکان مطرح است، چگونگی برخورد و نوع رابطه ای است که میان پدر و مادر در این دوره برقرار می شود؛ زیرا همچنان که پیش از این نیز توضیح دادیم، حضانت کودک زمانی مطرح می شود که پدر و مادر با طلاق از یکدیگر جدا شده اند.

طبیعی است زمانی که پدر و مادر در کنار هم و در زیر یک سقف زندگی نمی کنند، کودک می باید با یکی از آنها زندگی کند که بر اساس توضیحات گذشته، صرف نظر از جنسیت او، تا مدت هفت سال زیر نظر مادر خود زندگی می کند و پس از آن پدر تا رسیدن به بلوغ عهده دار انجام این وظیفه است.

اما توجه به این نکته نیز ضروری است که جدایی پدر و مادر، خود به خود زمینه تنش را میان آنها فراهم می سازد، تنشی که می تواند نوعی رفتار خصمانه و کینه توزانه را شکل

دهد.

این روابط غیر دوستانه میان پدر و مادر، در بیشتر مواقع با طعمه قرار دادن کودک به نقطه اوج خود می رسد، یعنی وجود کودک در کنار یکی از آنها، وسیله و بهانه ای است برای آوردن فشار غیر مستقیم بر طرف دیگر؛ به همین جهت فقهای بزرگ شیعه از دیرباز تلاش داشته اند با بیان تعریفی از این روابط، میزان آسیب های احتمالی هریک از پدر و

مادر و همچنین کودک را به کمترین حد ممکن برسانند.