1- الکافی، 7/69، شماره7.
2- الخصال، ص495، شماره3.
یتیم پرسید که چه هنگام جایز می شود امر او؟ فرمود: هرگاه به رشد برسد؛ پرسید: رشد یعنی چه؟ فرمود: بالغ شود؛ پرسید: گاهی به حدود هجده سالگی می رسد اما به بلوغ جنسی نمی رسد؟ فرمود: هرگاه به رشد رسد و کارهایش برای او نوشته شود، تصمیمگیری وی نافذ خواهد بود، مگر اینکه ضعیف یا سبک مغز باشد.
لازم به یادآوری است، صدوق روایت نخست را هم به طریق خود از ابن سنان نقل می کند، ولی در آن، عبارت «جاز له کل شیء» به صورت «جاز له کل شیء من ماله» نقل شده است(1).
نتیجه: از جمله افرادی که نیازمند به حضانت هستند، افراد سبک مغز و کم خردی هستند که از سلامت عقلی لازم برای اداره زندگی خود برخوردار نیستند.
حضانت افراد بالغِ رشید
اگر کودک به سن بلوغ برسد، از حضانت پدر یا هر کس دیگری که تا پیش از این زندگی او را اداره می کرده، بیرون می آید(2).
چنین فردی با داشتن حق انتخاب، می تواند به یکی از سه روش زندگی کند: 1- با یکی از پدر یا مادر خود زندگی کند(3) 2- با فرد دیگری زندگی کند 3- به تنهایی زندگی کند(4).
به هر حال، دلیل سقوط ولایت این است که ولایتِ بر انسان، خلافِ اصل است، پس تنها در جایی که یقین به وجود آن داریم، می توانیم به آن پای بند باشیم و قدر متیقن از ثبوت ولایت، جایی است که شخص به بلوغ و رشد نرسیده باشد، چرا که ثبوت حضانت به واسطه ناتوانی و نقصان کودک است و این مشکل با رسیدن به کمال جسمانی