حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 402

1- جامع المقاصد، 6/102.

2- ریاض المسائل، 2/323.

3- تذکره الفقهاء، 2/270.

کاری را انجام دهد.

نتیجه

ما بر این باوریم که از میان این سه نظریه، نظریه نخست نزدیک تر به واقع است و مسلمان بودن یابنده کودک، یکی از شرایط جواز التقاط است، چه کودک مسلمان باشد و چه غیر مسلمان؛ بلکه بعید نیست که افزون بر اسلام، ایمان (تشیع) نیز شرط این واگذاری باشد(1).

توانمندی های مالی

برای برخی از فقها این سؤال مطرح است که آیا برای بر عهده گرفتن نگهداری کودک، افزون بر سایر شرایط، می باید یابنده کودک توانایی مالی لازم برای چنین کاری را

نیز داشته باشد یا نه؟

پاسخ دادن به این سؤال هنگامی میسور است که مشخص شود هزینه های زندگی کودک در خلال مدتی که اداره زندگی اش را ملتقط بر عهده دارد از کجا تأمین می شود.

بدون شک پرداخت هزینه های زندگی کودک بر عهده یابنده او نیست، بلکه اگر کودک خود دارای مالی باشد از همان محل تأمین می شود و اگر خود دارای چنین مالی نباشد، دولت اسلامی (بیت المال) مسؤول پرداخت آن است و در صورت نبود دولت یا عدم توانایی آن برای پرداخت چنین هزینه هایی، وظیفه تأمین آن بر عهده طبقه برخوردار

یا تمامی افراد جامعه است؛ بنابر این، در تمامی این فرض ها، توانمندی یابنده کودک نمی تواند شرط باشد(2).

اما اگر فرض کنیم تأمین هزینه زندگی کودک به هیچ یک از روش های بالا ممکن نباشد، یابنده کودک موظف است به تنهایی پرداخت آن را بپذیرد. طبیعی است که در چنین شرایطی، برخورداری ملتقط از توانایی مالی، شرطی اساسی برای پذیرش