حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 413

1- مسالک الأفهام، 12/472.

1- اشیای مصرفی: بدون شک این اشیا متعلق به خود کودک است، نظیر لباسی که بر تن دارد، زیر انداز، رو انداز و پارچه ای که دور کودک می پیچند(1).

2- اشیای پیرامون: در تعلق آنچه در اطراف کودک وجود دارد، به کودک، میان فقها

اختلاف نظر است.

نظریه اول، تعلّق به کودک: برخی از فقها بر این باورند که اشیای پیرامون کودک، نظیر لباس یا قطعه طلایی که در اطراف او افتاده است، ملک کودک است(2).

نظریه دوم، عدم تعلّق به کودک: در برابر، عده ای نیز معتقدند آنچه در اطراف کودک یافت می شود به او تعلق ندارد(3)، به خصوص اگر کس دیگری در آن اموال تصرف بکند(4).

3- اشیای پنهان در زمین: اگر در زیر جایی که کودک به حال خود رها شده است، اموالی پنهان شده باشد، آیا می توان با یافتن آنها در زیر کودک، حکم به مالکیت او کرد؟

ملاحظه نوع مکان: اگر این اموال در زمینی دفن شده باشند که اختصاص به کودک داشته باشد، اموال دفن شده در آن نیز ملک کودک است؛ ولی اگر کودک نسبت به خود آن زمین مالکیتی نداشته باشد، اموال دفن شده در آن نیز ملک کودک نخواهد بود، زیرا دفن شدن آن اموال الزاما به معنای تعلّق آن به کودک نیست، افزون بر اینکه اگر ارتباطی با کودک می داشت، به جای دفن کردن، آن را همراه کودک می کردند تا قابل دسترسی باشد(5).

ملاحظه چگونگی محل دفن: از حنابله (یکی از فرقه های اهل سنت) نقل شده است که اگر محل دفن تازه باشد، اموال دفن شده متعلق به کودک است، اما اگر چنین نباشد، این اموال ارتباطی با کودک ندارند(6).

4- همراه داشتن سند مالکیت اشیا: اگر همراه کودک نوشته ای باشد حاکی از اینکه