حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 458

1- تذکره الفقهاء، 2/271.

2- تذکره الفقهاء، 2/271.

3- روشن است که اگر هر دو همزمان با هم دست به انجام چنین کاری نزنند تعاقب، اولین کسی که کودک را بر می دارد اولویت دارد، هر چند دیگری نیز چنین کاری را پس از این انجام دهد؛ ر.ک: تحریر الاحکام، 2/123.

4- تذکره الفقهاء، 2/271.

5- الجامع للشرایع، ص358؛ تحریر الاحکام، 2/123.

و

ویژگی های افرادی که مدعی یافتن کودک هستند یا اینکه چه کسی ابتدا کودک را از زمین برداشته است به تنهایی تأثیری در امر واگذاری نگهداری کودک به فردی ندارد؛ همچنان که جنسیت فرد یابنده نیز در این خصوص هیچ نقشی نخواهد داشت؛ قرعه نیز نمی تواند راه حلی برای این مطلب باشد، چرا که نمی شود سرنوشت انسانی را به این گونه رقم زد.

از آنجا که پیش از این درباره صلاحیت های فردی و اجتماعی لازم برای نگهداری کودک به تفصیل سخن گفتیم، دیگر نیازی به بررسی دوباره آنها و بیان ایراداتی که بر اعتبار برخی از آنها توسط فقها گرفته شده است، نداریم.

بر این اساس، این سخن ابن سراج که اگر انسانی کودکی را بیابد و بعد شخص دیگری کودک را از او بگیرد، بر فرد دوم واجب است کودک را به یابنده او بر گرداند(1)؛ هیچ جایگاه فقهی ندارد.