حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 460

اول، ادعا توسط یابنده کودک: اگر یابنده کودک ادعا کند کودکی را که پیدا کرده، فرزند خود اوست، در میان فقها دو نظریه مطرح است:

نظریه اول، پذیرش ادعا: گروهی از فقها معتقدند که چنین ادعایی از سوی یابنده

کودک، در واقع اقراری است از جانب او؛ این اقرار به تنهایی برای اثبات نَسَب کافی است و کودک فرزند او خواهد شد.

بررسی دلایل: برای پذیرش اقرار یابنده کودک، به چند مطلب استناد شده است:

1- نداشتن ضرر: این اقرار موجب ایراد ضرر به فرد دیگری نیست(1).

2- سودمندی برای کودک: این اقرار به سود کودک است، چرا که به واسطه آن، شخص موظف می شود نگهداری (حضانت) و تربیت او را بر عهده بگیرد(2).

3- موافقت با ظاهر حال: این اقرار مخالف با ظاهر حال نیست(3)، زیرا کسی که متعهد به نگهداری از کودک شده است در شرایط عادی، پدر او به حساب می آید.

4- دشواری ارائه مدرک: ارائه مدرک برای اثبات رابطه پدر - فرزندی، کار دشواری است(4).

5- اعتبار اقرار: شخص اقرار به داشتن رابطه نَسَبی با کسی می کند که فاقد نَسَب

شناخته شده ای است که می تواند به او تعلق داشته باشد(5).

به هر حال، محقق طوسی که از جمله طرفداران این نظریه است، معتقد است که گرچه اقرار یابنده کودک برای اثبات پیوند میان او و کودک کافی است، ولی مستحب است که چگونگی ارتباط نَسَبی خود را با کودک بیان کند.

نظریه دوم، عدم پذیرش ادعا: از برخی فقهای سنی نقل شده است که چنین ادعایی پذیرفته نیست، زیرا در شرایط طبیعی انسان فرزند خود را در اماکن عمومی رها نمی کند تا لازم باشد دوباره او را بیابد(6).