حضانت کودکان در فقه اسلامی صفحه 468

1- تذکره الفقهاء، 2/278.

2- تذکره الفقهاء، 2/278.

3- مجمع الفائده، 10/426.

4- المبسوط، 3/350.

5- تذکره الفقهاء، 2/278.

6- المبسوط، 3/351.

کودک به حساب آمده(1) و شوهرش، پدر اوست(2).

روش سوم، هر دو دلیل و گواه دارند: این دو دلیل با هم تعارض کرده، اعتبار نخواهند داشت(3)؛ اگر گفتیم که ادعای زن چون ادعای مرد قابل پذیرش است، برای تعیین مادرِ کودک، به قرعه مراجعه می کنیم(4).

ادعای وجود رابطه پدری و مادری با کودک

اما اگر یک زن و یک مرد ادعا کنند که کودک فرزند آنهاست، کودک به هر دوی آنها ملحق می شود، زیرا منافاتی میان این دو ادعا نیست، چرا که ممکن است بین آنها رابطه زناشویی و مانند آن (وطی به شُبهه) برقرار باشد(5).

انکار رابطه نَسَبی از سوی کودک

دومین مطلبی که در بحث پیوستن نَسَبی کودک به یک فرد مطرح است، پذیرش یا عدم پذیرش کودک است.

برای فقها این سؤال مطرح بوده است که اگر کودک پس از رسیدن به سن بلوغ، وجود ارتباط نَسَبی خود را با فردی که پیش از این ادعای آن را داشت، مورد انکار قرار داد، چه باید کرد؟

در برخی از متون فقهی به این سؤال چنین پاسخ داده شده است که هیچ اثری برای انکار کودک وجود ندارد(6)، مگر اینکه بتواند برای اثبات ادعای خود، دلیل و مدرک

بیاورد(7).

دیدگاه ما: مطالب بالا بیانی بود از آنچه فقهای گذشته در بحث ادعای پدر یا مادر بودن نسبت به کودک سرراهی (بی سرپرست) توضیح داده اند.