داشت. او کاتب و وزیر حارث بود(1). او در اردوی حارث خطبه می خواند(2). او شیوه حارث و دعوت او در عمل به کتاب خدا و سنّت پیامبر صلی الله علیه و آله(3) را برای مردم باز می گفت. او داوری بود که به هنگام اتّفاق نظر حارث و نصر در حکم دو داور میان آنها از سوی حارث به داوری برگزیده شد. او و مقاتل بن حیّان نبطیّ چنین داوری کردند که نصر از فرمانروایی کنار بکشد و امور به گونه ای شورایی میان مسلمانان اداره شود(4). او سپس به همراه حارث و جدیع بن علی کرمانی ازدی به جنگ با نصر پرداخت و نصر او را به اسارت گرفت. نصر، سلم بن احوز مازنی تمیمی را مأمور قتل جهم کرد و او جهم را گردن بزد، زیرا یمنیه را علیه مضریه یاری و پشتیبانی کرده بود. مدائنی می گوید(5): «هنگامی که جهم بن صفوان، جلودار جهمیه، اسیر شد، به سلم گفت: میان من و پسرت، پیمانی نه چندان استوار در میان است. او گفت: او را نزیبد که به پیمان خود وفا کند و اگر هم چنین کند، من تو را امان ندهم. اگر همه ستارگان آسمان را در
جامه خود گردآوری و عیسی بن مریم نزد من گواهی به بی گناهی تو دهد، رهایی نخواهی یافت. به خدا سوگند، اگر در شکمم باشی، آن را خواهم
1- لسان المیزان، ج 2، ص 142.
2- تاریخ طبری، ج 7، ص 331.
3- تاریخ طبری، ج 7، ص 330؛ الکامل فی التاریخ، ج 5، ص 342؛ البدایه و النهایه فی التاریخ، ج 10، ص 26.
4- تاریخ طبری، ج 7، ص 331؛ الکامل فی التاریخ، ج 5، ص 343؛ البدایه و النهایه فی التاریخ، ج 10، ص 26.
5- تاریخ طبری، ج 7، ص 335، الکامل فی التاریخ؛ ج 5، ص 344، البدایه و النهایه فی التاریخ، ج 10، ص 27، لسان المیزان، ج 2، ص 142.