- گرفتاری ها 1
- اشاره 23
- گام ها 25
- اشاره 27
- 1. چرا سؤال کنم؟ 28
- 2. از چه چیزهایی سؤال کنیم؟ 29
- 3. در چه زمینه ای سؤال کنم؟ 36
- 4. با چه پیش فرضی سؤال کنم؟ 37
- 5 . از کجا شروع کنم؟ 38
- اشاره 49
- اشاره 49
- 1. بحث از کدام یک شروع می شود؟ 49
- جهان 50
- خدا 51
- 2. آیا برای شروع از انسان، دلیل و مستندی هست؟ 56
- 3. انسان را از کجا آغاز کنیم؟ 61
- 4. با این شروع به چه نتایجی می رسیم؟ 63
- اشاره 63
- الف) درک وضعیت 65
- ب) درک تقدیر 72
- اشاره 75
- ج) درک ترکیب 75
- یکم. آزادی 78
- دوم. ضرورت حرکت 89
- سوم. نیازها 93
- چهارم. حرکت تاریخی 93
- ششم. نظارت و رهبری بر خویش 95
همین طور در بحث تفسیر، تأویل، تنزیل، ظهر و بطن نباید دنبال حجم آیه های مطرح شده بود که اگر استخوان بندی یک فکر از آیات و روایات مشخص نشد و شروع و ختم هایش مستدل نشد، این طرح مستند نیست، هرچند هزار آیه هم در آن آورده شده باشد.(1)
2. آیا برای شروع از انسان، دلیل و مستندی هست؟
دلیل: همان طور که اشاره شد، انسان پس از عبور از مرحله آگاهی ابتدایی و جریان انعکاس ها و بازتاب ها، هنگامی که به خودآگاهی می رسد و به تحلیل می پردازد و تجربه ها و انگاره ها و استنتاج ها را نقد می زند، در این مرحله، جلوتر از جهان، با خودش سروکار دارد. او از خودش عبور می کند تا به جهان می رسد.
جریان فکری انسان بدین گونه است:
انسان در مراحل ابتدایی با سمع و بصر با تجربیات همراه است. سپس «تخیل» و «توهم» و سپس «تفکر» و «استنتاج» در او شکل می گیرد. همراه با بلوغ، عنصر «تعقل» و «سنجش» در او سر برمی دارد و با این عنصر، جریان فلسفی و تفکرات کلی انسان شکل می گیرد. در این مرحله، انسانِ مُدرکِ متخیلِ متفکر در برابر تعقل و سنجش و نقد قرار می گیرد و این جاست که مواد فکری و روش تفکر و شکل فکری او ارزیابی می شود و منطق و روش شناخت او محک می خورد.
این انسان می تواند از تجربیات، با آن همه تشکیک و از ادراکات بلا واسطه و زلال خود بدون تشکیک بهره بردارد. ادراکات حضوری شامل درک انسان از: د.
1- نک: وصیت نامه استاد.