حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 190

قسم های خداوند و ائمه علیهم السلام

خداوند متعال در قرآن و امیر المؤمنین علیه السلام در «نهج البلاغه» قسم خورده اند. چون انسان ها دیر باور هستند. امیر المؤمنین علیه السلام می فرمایند:

و الله لدنیاکم هذه اهون فی عینی من عراقه خنزیر فی ید مجذوم؛(1) به خدا سوگند، این دنیای شما در نگاه من از استخوان خوکی که دردست یک جذامی می باشد پست تر است.

امیر المؤمنین علیه السلام برای اهمیت مطلب قسم می خورند. برای این که ما مطلب را باور کنیم. خداوند متعال و امیر المؤمنین علیه السلام و ائمه علیهم السلام قسم می خورند. اگر انسان حدیث و آیه را باور کرد، مال انسان می شود. اما اگر باور نکردید، بگذارید روی طاقچه شاید روزی باور کردید.

اگر از بزرگی یک حدیث و مطلبی را شنیدید، نباید بگویید دروغ است. باید بگویید من نمی فهمم. باید حدیث را به خود ائمه علیه السلام برگردانید. حدیث را نباید رد کرد.

مرحوم قاضی می فرمودند: اگر نفهمیدی، هر وقت بزرگ شدی می فهمی. اگر انسان در دنیا هم نفهمد، در عالم برزخ میفهمد. موقع آمدن حضرت عزرائیل علیه السلام می فهمد دنیا پوچ است. دنیا همه اش خواب و خیال است. بعضی ها موقع مردن از خواب و خیال بیدار می شوند. اما خوشا به حال کسانی که زودتر از خواب بیدار می شوند. چون انسان دیر باور است خداوند در قرآن یازده قسم می خورد و بعد می فرماید:

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا ؛(2)هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرد، قطعا رستگار شد و هر کس نفس خویش را با معصیت