حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 207

آرامش دارند، اما اگر امکانات دنیایی آنها خوب نباشد، دین و خدا را کنار می گذارند. خیلی از افراد از جهت عملی هیچ ندارند. تا وقتی زندگی آنها خوب است، خدا و دین را دوست دارند. اما اگر وضع آنها بد شود، دین را قبول ندارند. خداوند می فرماید:

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَکْرَمَنِ وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهَانَنِ ؛(1)وقتی خداوند انسان را آزمایش می کند و او را گرامی میدارد و به او نعمت میدهد، می گوید: پروردگار من مرا گرامی داشته، اما اگر او را آزمایش کند و بر او تنگ گیرد و روزی او کم شود، می گوید: پروردگار من به من اهانت کرده است.

لذا اکثر مردم گیر پول و مقام دنیا هستند.

چراغ راه

بزرگی می گفت: در جوانی خدمت امام رضاعلیه السلام رفتم. حضرت در خواب به من فرمودند: تو گیر پول هستی. اگر مقداری کم پول شوی بد حال می شوی. اگر پولت زیاد شود، خوشحال می شوی.

دیگری می گفت: خدمت امام رضا چقدر گریه و زاری و دعا کردم که اخلاقم خوب شود. آمدم بیرون، دیدم عصبانیت من بیشتر شد.

امام رضا علیه السلام مقداری فتیله را بالا کشیده؛ چون روشنایی بیشتر می شود. به او می فهمانند که خرابی تو خیلی بیشتر از آن است که می دانی.

اگر خانه تاریک باشد اشیاء را نمی توان دید، اما وقتی یک کبریت روشن می کنند، اشیا در آن روشنایی دیده می شود. انسان هم اگر در وجود او چراغ