حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 221

بعضی از آنها زشت ترین چیزها را پرستش می کنند.

اگر انسان برای خداوند و اولیای خداوند سجده نکرد، باید برای دنیا و اهل دنیا سجده و گردن خود را کج کند. همه انسان ها باید در خانه خداوند گدایی کنند و گرنه گدای دیگران می شوند.

چهارده معصوم علیهم السلام گدایی خداوند را کردند. خداوند هم آنها را آقا کرد. من و شما هم چه بخواهیم و چه نخواهیم داریم مصرف می شویم. نوار عمر ما به سرعت تمام می شود. تمام کهکشان ها در حال حرکت هستند. در هر ثانیه پنجاه میلیون سلول از بدن انسان هدر می رود و پنجاه میلیون به جای آن می آید. حالا اگر انسان برای خداوند مصرف نشود، برای دنیا مصرف می شود. هر کجا انسان فهمید، باید مواظبت کند که برای دنیا و اهل دنیا مصرف نشود، مخصوصا جوانها.

از دست رفتن فرصتها

شخص ثروتمندی جواهرات قیمتی خود را در دریا می ریخت. مردم او را سرزنش می کردند. به او می گفتند: چرا این کار را می کنی؟ هر کدام از این جواهرات یک آبادی را زنده می کند. او گفت: من از صدایی که از انداختن جواهرات در آب تولید می شود لذت می برم.

آن کسی که جواهرات را در آب می ریزد، خود ما هستیم. هر نفس از عمر انسان، یک جواهر قیمتی است. مگر انسان می تواند شب ها و روزها را برگرداند، فرصت ها با سرعت می روند. باید موجودی خود را حساب کنیم. آن هم نقداً. انسان در هر لحظه می تواند با موجودی خود عنایتهای خداوند را جلب کند.

اگر انسان بتواند با کسانی که از دنیا رفته اند مصاحبه کند، همه می گویند