حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 226

تَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ؛ (1) به عصر قسم که انسان مرتب در خسارت و زیان است. مگر کسانی که ایمان آورده اند و عمل صالح انجام میدهند و وصیت به حق و صبر می کنند.

انسان مانند آن یخ فروش است که فریاد میزد متاع من را بخرید. به من رحم کنید که سرمایه ام در آفتاب داغ تابستان در حال آب شدن است. اگر جنس من را نخرید، سرمایه ام از دستم می رود.

شناگری در عالم برزخ

اگر انسان متاع عمر را صرف خداوند نکند، باید صرف شکم و شهوت و هوی و هوس شود. انسان آن به آن یا به طرف بهشت می رود، یا به طرف جهنم. اگر انسان شناگری را برای عالم برزخ بلد شد، خوش به حالش و گرنه قرآن درباره عالم برزخ می فرماید:

لَا یَمُوتُ فِیهَا وَلَا یَحْیَی؛ (2) در آنجا نه می میرد و نه زندگی می یابد.

انسان را بلاتکلیف نگه می دارند. انبیا آمده اند شناگری در عالم برزخ را به انسان یاد بدهند، نه شناگری در دنیا را. اگر انسان سراغ خداوند برود، خداوند دنیای او را هم درست می کند. امیرالمؤمنین علیه السلام می فرمایند:

وبالإخلاص یکون الخلاص؛ (3) به وسیله اخلاص داشتن انسان خلاص میشود.

در دعای جوشن کبیر هم در هر بندی می گوییم:

خلصنا من النار یا رب؛ پروردگارا، ما را از آتش جهنم خلاص کن.

این جهنم خودیت و جهل و نفهمی است.

1- سورۂ عصر.
2- سوره طه، آیه 74.
3- الکافی، ج 2، ص 268، عده الداعی، ص 177 ؛ وسائل الشیعه، ج 7، ص 39.