حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 269

خواستی می توانی دعا کنی، به شرط این که بقیه نماز یادت نرود.

البته در دعا نباید انسان زیاد به خودش فشار آورد. تا آنجا که شوق دارد دعا را ادامه بدهد.

می گویند: یک نفر شب احیا به مسجد آمده بود. اتفاقا این بنده خدا اهل مسجد و دعا و احیا هم نبود. به دعای جوشن کبیر گیر کرده بود. در هر فقره که خوانده می شد، مثلا «یا عظیم و یا غفور و یا حلیم ...» بعد می گفتند: الغوث الغوث خلّصنا من النّار یا ربّ» گمان می کرد که دیگر تمام شد. باز میدید دوباره شروع شد: «یا أکرم الأکرمین .....» و بعد دوباره « الغوث الغوث» منتظر بود که بعد از آن یک یا الله بگویند و تمام کنند. ده بیست بند به همین صورت گذشت. دید تمام شدنی نیست. بلند شد کفش هایش را برداشت و گفت: الغوث جان غلط کردم و گذاشت و رفت.

نشاط در مستحبات

مواظب باشید در امور مستحب به خودتان یا به بچه هایتان و به دیگران فشار نیاورید. به خصوص سعی کنید مستحبات را با نشاط انجام دهید. واجبات را چاره ای نیست، چون فرموده اند باید انجام دهید که البته در آن هم لطف و عنایت است. اگر اجبار نبود، همان را هم خیلی ها ترک می کردند. اگر ماه رمضان نبود، بعضی ها اصلا روزه ای نمی گرفتند. این یک توفیق اجباری است که خداوند شامل حال بندگانش کرده است. بعضی را به زور به مهمانی می برند.

مستحبات پشتش تهدید نیست. انسان نسبت به آن آزاد است. دلش خواست انجام می دهد و نخواست انجام نمی دهد. مستحب یعنی زوری نیست، بلکه از روی محبت است. باید آن را دوست بداری. باید از روی