حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 272

اصلا علت اینکه فیض خدا به قلب ما نمی رسد، این است که روح و قلب ما شلوغ است. این مطلب در روایات هم آمده است. وگرنه نداها هست.

آواز خدا همیشه در گوش دل است

کو دل که دهد گوش به آواز خدا

چون آب گل آلود شده، کدر است. اگر آب زلال باشد تا عمق استخر هم پیداست، ولی اگر گل آلود شد، چیزی در درونش پیدا نیست. ممکن است داخل آن در و گوهر هم باشد، ولی از نگاه انسان پنهان است.

غبار ره بنشان

روح و قلب انسان هم همین طور است. آوازهای خدا، نداهای غیبی، الهامات الهی، نجوا و گفت و گوی خداوند، همه با قلب هاست. همه اینها در درون قلب است. اما چرا ما آن را نمی شنویم؟ چون این دل با گل مخلوط شده است، غبار آلود است، خیلی شلوغ است. حافظ چه زیبا گفته است:

جمال یار ندارد نقاب و پرده ولیک

غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

خدا پنهان نیست، این گرد و غبار است که جلوی چشمان ما را گرفته است؛ غبار کثرات. فقط کثرت را می بینیم، این و آن را می بینیم، اما حقیقت را، و این که حول و قوه از اوست، و این که ایجاد از اوست را نمی بینیم.

این کثرت ها، گرد و غبارها، خودیت ها، منیت ها و اعمال زشت است که حجاب ما شده است. وگرنه خداوند از رگ گردن هم به ما نزدیک تر است. هیچ کس و هیچ چیز از خدا به ما نزدیک تر نیست. این بدبختی است که چیزی که از رگ گردن به ما نزدیک تر است را می خواهیم هفتاد سال سیر و سلوک کنیم و بگردیم تا پیدایش کنیم! ما سوراخ دعا را گم کرده ایم.