حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 287

من قال انا عالم فهو جاهل؛(1) کسی که ادعا کند من عالم هستم، بدان که جاهل است.

ادعای علم، عبادت و عناوین و القاب که انسان برای خود درست می کند، نوعی بت پرستی است. اگر ادعاهایتان دارد کم می شود، بدانید که دارید رشد می کنید. این راه راه نیستی است تا راه هستی. راه «لا اله» است، نه راه «اله» درست کردن. اگر می بینی روز به روز دست خالی بودنت و بیچارگی ات بیشتر ظاهر می شود، اگر بدی های خودت را بیشتر می بینی، بدان که در راه رشد هستی.

همه ادعاها را باید دور ریخت، ادعای تدین، ادعای ایمان و تقوا، ادعای عفت، همه را باید دور ریخت، نه با زبان، بلکه با قلب.

چندین روایت داریم که کسی که خودش را از دیگری برتر ببیند و برتر بداند از مستکبرین است. و «إنه لا یحب المستکبرین»(2)؛ خداوند مستکبرین را دوست نمی دارد. و کتکی بالاتر از این نیست که خدا بگوید دوستت ندارم.

مرحوم آیت الله بهاء الدینی می فرمودند: بالاترین عذاب ها این است که بگویند دیگر ما با تو کاری نداریم؛ یعنی از نظر ما افتاده ای. امام زمان بگوید: من دوستت ندارم. اصلا همه تلاش های ما برای همین یک کلمه است؛ این که مورد محبت قرار بگیرم و دوستم بدارند و به من نظر کنند.

محبوبه فی ارضک و سمائک؛(3) یعنی خدایا، مرا در زمین و آسمانت محبوب قرار بده.

اگر خدا بگوید دوستت ندارم، این تهدید بسیار بزرگی است. این که خدا

1- بحارالانوار، ج 2، ص 110؛ منیه المرید، ص 137.
2- سوره نحل، آیه 23.
3- کامل الزیارات، ص 40؛ مفاتیح الجنان، ص 598، زیارت امین الله.