حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 288

از ما رو بر گرداند و ما را به حال خود رها کند.

هر کجا تو با منی من خوشدلم

گرچه باشد قعر چاهی منزلم

آتش فراق

امام حسین علیه السلام حاضر است همه بلاهای عالم را به جان بخرد، ولی خدا دوستش داشته باشد. خدایا، من راضیم به رضای تو و در برابر بلای تو صبر می کنم. امام حسین علیه السلام طالب محبت خداست. شاید این اشعار زبان حال امام حسین علیه السلام باشد:

ترکت الخلق طرا فی هواکا

و ایتمت العیال لکی اراکا

لان قطعتنی فی الحب اربا

لما حن الفؤاد الی سواکا(1)

خدایا، من در راه عشق و محبت تو همه خلق را رها کردم و برای ملاقات تو بچه هایم را یتیم کردم.

اگر در راه محبت تو قطعه قطعه ام کنند، قلب من ذرهای جای دیگر نخواهد رفت.

دعاهای ما همه داد دوستی با خدا را می زنند.

فهبنی یا الهی و سیدی و مولای و ربی صبرت علی عذابک فکیف أصبر علی فراقک؛(2) گیرم که بر آتش عذاب تو، ای خدای من و سید و مولای من و پروردگار شکیبایی کنم، چگونه بر فراق تو صبرتوانم کرد!

یعنی آتش تو در برابر فراق و جدایی از تو هیچ است. در مناجات شعبانیه گفت و گوی با خدا را به ما آموخته اند: