حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 289

إلهی ان اخذتنی بجرمی اخذتک بعفوک و إن أخذتی بذنوبی اخذتک بمغفرتک و إن أدخلتنی النار اعلمت أهلها انی احبک؛(1) ای خدای من! اگر مرا به جرمم مؤاخذه کنی، تو را به عفوت مؤاخذه می کنم. و اگر مرا به گناهانم بازخواست کنی، تو را به مغفرت و بخششت بازخواست می کنم. و اگر مرا به آتش دوزخ بری، به اهل آتش اعلام می کنم که من تو را دوست میدارم!

اگر خدا گفت: من به جرمت تورا مواخذه می کنم،بگو خدایا،پس عفو تو کجاست؟ در دعای ابوحمزه ثمالی می خوانیم:

این عفوک الجلیل، این کرمک یا کریم؛ عفو بزرگوارانه تو کجاست؟

ای خدای کریم، کرم تو کجاست؟

عشق بازی با خدا

خود اهل بیت علیه السلام فرموده اند: با خدا این طور صحبت کنید. اهل بیت علیه السلام لسان خدا هستند. خدا این گونه به آنها یاد داده است. اگر مرا در آتش جهنم بردی که نمی بری، در جهنم داد می زنم که خدایا دوستت دارم! اگر کسی خدا را دوست داشته باشد، آتش ها جلوتر خاموش است. اینها همه بهانه است تا با او صحبت و عشق بازی کنیم.

حضرت موسی علیه السلام برای مناجات با خدا به کوه طور می رفت. دید شخصی لباسی برای ستر عورت ندارد. یک چاله ای کنده و عورت خود را پوشانده است. به حضرت موسی گفت: به این خدا بگو اگر نداشتی چرا خلق کردی؟ یک لباس به ما ندادی که خودمان را بپوشانیم. جان کلام را رک و پوس کنده به او گفت.