حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 316

عفو کردن را باید از امیر المؤمنین علیه السلام یاد بگیریم که چطور نسبت به دشمنان خودش هم مهربان بود. در جنگ صفین لشگر معاویه آب را بر روی سپاه امیر المؤمنین علیه السلام بستند. سپاه امیر المؤمنین علیه السلام هم حمله کردند و آب را از آنها گرفتند. اما امیر المؤمنین علیه السلام اجازه ندادند که آب روی لشگر دشمن بسته شود. هر سیاستمداری بود، این کار را نمی کرد. اما صفات خدایی امیر المؤمنین علیه السلام اجازه نداد این کار را بکنند. دشمنان در کربلا آب را بر روی صغیر و کبیر بستند.

یکی از علمای اهل سنت می گوید: من تعجب می کنم از امیر المؤمنین علیه السلام و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که هر وقت در جنگها پیروز می شدند، همه مردم را آزاد می کردند.

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در فتح مکه به مردم فرمودند: من همان جمله ای را که برادرم حضرت یوسف علیه السلام به برادران خود گفت، به شما می گویم. فرمود: همه شما برادر من هستید، در حالی که همه می ترسیدند و می لرزیدند، حضرت خانه ابوسفیان را که دشمن مسلمان ها بود، پناهگاه قرار دادند.(1)

یکی از علمای اهل سنت می گوید: یک شب در تاریخ مطالعه می کردم که چطور هر وقت امیر المؤمنین علیه السلام غالب می شد، دشمنان را عفو می کرد، اما وقتی دشمنان اهل بیت غالب می شدند، تا آخرین درجه بی رحمی و ظلم پیش می رفتند. در این موضوع فکر می کردم که خوابم برد.

در خواب امیر المؤمنین علیه السلام را دیدم. به من فرمودند: اشعار ابن صیفی را نشنیده ای. از خواب پریدم. دیدم نیمه شب است. تا صبح صبر کردم. صبح