حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 61

کنیم. رشد انسان به یاد خداوند و توجه به اوست.

فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ؛(1) پس مرا یاد کنید، تا شما را یاد کنم.

إِنَّنِی أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِی وَأَقِمِ الصَّلَاهَ لِذِکْرِی ؛(2) منم، من، خدایی که جز من خدایی نیست. پس مرا پرستش کن و به یاد من نماز را بر پا دار.

یعنی نماز را بر پا دارید، برای این که به یاد من باشید. یاد خداوند اکسیر اعظم است. اگر ما به یاد خداوند باشیم، او هم به یاد ماست.

اطاعت خداوند غنا می آورد. اگر شکر خداوند را بکنی نعمت ها زیاد می شود. آنها که معصیت خداوند را می کنند، نه چیزی از ملک خداوند ساییده می شود، نه ضرری به خداوند می خورد.

ابتلائات اهل ایمان

امام صادق علیه السلام درباره مؤمن فرمودند:

کلما زید فی ایمانه زید فی بلائه؛(3) هر چه بر ایمانش بیفزاید، بر بلایش افزوده شود.

بلاها نسبت به افراد فرق می کند. انسان وقتی کسی را دوست دارد، او را گاز می گیرد. کیف هم می کند. بعضی ها از بلاها کیف می کنند. بلا مال اولیای خداوند است.

لیلی آش نذری می داد. مجنون هم در صف ایستاده بود. نوبت مجنون که رسید، ظرف او را گرفت و شکست. مردم مجنون را بر دوستی لیلی سرزنش کردند. مجنون گفت:

1- سوره بقره، آیه 152.
2- سوره طه آیه 14.
3- الکافی، ج 2، ص 254؛ التمحیص، ص 31؛ بحارالانوار، ج 64، ص 210.