حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 62

اگر با دیگرانش بود میلی

چرا ظرف مرا بشکست لیلی

همین که ما را خداوند به خودش منسوب می کند، این نشانه محبت است. لذا هر چه هم گناهکار هستیم، نباید مأیوس شویم.

انواع گناه

ما دو رقم گناهکار داریم: یک گناهکار است که با عشق و علاقه گناه می کند. این ها اهل جهنم هستند. مانند شیطان که معاند بود، یا مانند حجاج که می گفت: هر وقت سر یکی از دوستان امیر المؤمنین علیه السلام را جلوی من ببرند، مانند شب عروسی لذت می برم.

دوستان اهل بیت علیهم السلام اگر گناه کنند، در درون خوشحال نیستند. مصر بر گناه نیستند که با میل و رغبت باشد. اگر معصیت هم می کنند، ناخواسته است. هوی و هوس بر آنها غالب می شود. خداوند گناهکار تائب را دوست دارد. محبوب خداوند می شود.

إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ؛(1) خداوند توبه کنندگان را دوست دارد.

انسان در اسفل السافلین قرار گرفته است. لذا مرتب در خسران است. هوی و هوس بر انسان مسلط است. انسان در خطا قرار می گیرد. منتهی باید بعد از خطا عکس العمل داشته باشد. بلافاصله باید از گناه توبه کند؛ توبه نصوح، توبه نصوح، یعنی تو به خالص. توبه ای که باطن آن مثل ظاهر آن است. یا باطن بهتر از ظاهر باشد. این توبه خالص را خداوند خیلی دوست دارد. کسی که زیاد توبه می کند، مورد محبت خداوند است.