حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 64

می شوید.(1) کفاره گناهان مؤمن تب است. مریض که آه و ناله می کند، گناهان او مثل برگ درختان پاییزی می ریزد.(2) کمتر کسی است که در دنیا پاک نشده بمیرد. خود ائمه و اولیای خداوند انسان را پاک می کنند.تمام هستی می خواهد جذب چشم بیمار شود.

امام راحل رحمه الله علیه می فرمایند: «چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم.» چشم و نفس بیمار استغاثه می کند.

خود کلمه آه اسمی از اسماء الله است. اما کلمه آخ شکایت است. انسان آه که می گوید، خداوند را صدا می زند. امام صادق علیه السلام فرمودند:

ان آه اسم من اسماء الله عزوجل فمن قال آه فقد استغاث بالله تبارک و تعالی؛(3) «آه» نامی است از نام های خدای عز و جل. پس کسی که آه بگوید، به خدای تبارک و تعالی استغاثه نموده است.

همه ضعیف ها آن قوی را صدا می زنند. همه مخلوقات طبیب اصلی را صدا می زنند.«خوشا دردی که درمانش تو باشی!»

اگر ساقی اوست زهر هم بدهد، سر می کشم. بلاها و ابتلائاتی که خداوند به دوستان خودش می دهد، اگر از زهر هم بدتر باشد، چون ساقی خداوند است، با لذت سر می کشند. ظاهرش رنج و اسارت و شهادت و زهر است، اما دوست خداوند از این زهر لذت می برد.

اسراری بین محب و محبوب هست. خداوند تقدیر نامه هایی برای بیماران در نظر گرفته است. لطف های مخصوص برای بیماران است. اگر طبیب انسان امام زمان علیه السلام باشد، بیماری کیف و لذت دارد.

1- ثواب الاعمال، ص 192؛ مکارم الاخلاق، ص 358؛ وسائل الشیعه، ج 2، ص 401.
2- ثواب الاعمال، ص 192؛ بحارالانوار، ج 78، ص 205.
3- التوحید للصدوق، ص 219؛ معانی الاخبار، ص 354؛ بحارالانوار، ج 78، ص 202.