سیاست و مهدویت صفحه 138

گفتمان های موجود است. این تنها [گونه] جهانی شدن نیست که به عنوان یک واقعیت لایتغیر زندگی مطرح شده ، [بلکه] فرایندی از جهانی شدن به شیوه نئولیبرالی بر مبانی سیاست های نهادها و سازمان هایی چون گات، بانک جهانی و صندوق بین المللی پول اعمال شده است (207: 2001 ، Fairclouch).

بر این اساس، جهانی شدن طبق نوع مفصل بندی درونی آن که خود ناشی از چگونگی تعامل گفتمان های موجود و متخاصم است، گونه های متفاوتی می یابد. در عمل ما به جای یک جهانی شدن با ایدئولوژی های مختلف جهانی شدن مواجه هستیم (برگر و هانتینگتون، 2002؛ Rupert,2001).

بدین سان، جهانی شدن در مطالعات صورت گرفته، امر واحدی تلقی نشده است. هر کسی از منظر و ذهنیت خویش به بررسی آن پرداخته است و از این جهت تعریف واحدی از آن امکان پذیر نیست. اما با این حال، می توان ویژگی مشترکی را در بین قرائت های مختلف از آن یافت. جهانی شدن در هر قرائت و دیدگاهی، وضعیتی دارد که انسان ها بر اثر رشد تکنولوژی های ارتباطی شرایط جدیدی را تجربه می کنند که متمایز از تجربه زندگی گذشته است. تکنولوژی های ارتباطی، سبب شده که آگاهی فشرده ای از وضعیت، محیط و کلیت زندگی انسان ها و انباشتی از اطلاعات پیشاروی آنان قرار گیرد. انسانی که در طول قرن ها تلاش کرده از همه امور مطلع شود، اینک با کمتر شدن موانع با انبوه داده ها مواجه گشته است. اگر زمانی شرق و غرب مثالی از کرانه ها و افق های دور دست بود، هم اکنون فاصله، معنای خود را از دست داده و انسان به مدد تکنولوژی های ساخته فکر و مهارتش بر آنها تسلط یافته است. همراه با این آگاهی ها از محیط، آگاهی های او از کلیت جهان هستی نیز فزونی یافته است. اگر او روزگاری از فهم وقایع اطراف خویش عاجز بود و دست به دامان امور ماورایی و عوامل فراطبیعی می شد، در عصر گسترش