سیاست و مهدویت صفحه 183

برخی از این مکاتب، همانند مثالی کف آب است که در قرآن به آن اشاره شده؛ با خروش و هیجان کاذب مدعی حقیقت اند، اما در واقع یک جریان هیجانی بیش نیستند، و طبق دیدگاه قرآن، برای انسان ها تنها همان آب یا حقیقت محض فایده دارد که هیچ چیز نمی تواند جای آن را بگیرد.

از سوی دیگر، یکی از ویژگی های انسان آن است که پیوسته در پی معنایی برای زندگی می گردد. انسان، تشنه و شیفته معناست. بنابراین، در کوتاه مدت در فضای بحرانی قرار می گیرد، اما در نهایت به شیوه های مختلف، معنایی را هر چند کاذب، برای خود بر می گزیند. از این رو، در شرایط کنونی نیز که انسان دچار بحران معنا شده، سرانجام به سوی یک معنا و نظام معنابخش، شتابان ره خواهد سپرد.

در طول تاریخ، همواره مدعیان دروغینی ظهور کرده اند و انسان ها را مدتی به خود مشغول داشته اند، اما در نهایت، حق پیروز نهایی در میدان بوده است. کدامین نظام معنایی می تواند به صورت واقعی و همه جانبه و فراگیر، نظام معنایی را برای انسان ها تأمین کند؟ ادیان به پیشینه تاریخی خود از یک سو و به دلیل ماهیت پیام خویش و سازگاری آن با فطرت انسانی از سوی دیگر، از قدرت معنابخشی فراوانی برخوردارند. قدرت معنا بخشی ادیان، بدان سبب است که انسان را با بی نهایت و مبدأ هستی پیوند می زنند و افقی بسیار فراخ برای انسان و آینده وی ترسیم می کنند. از این جهت ادیان از یک ویژگی خاص و استثنایی برخوردارند. البته یک بار ما تنها قدرت معنابخشی ادیان را به لحاظ نظری با دیگر مکاتب بررسی می کنیم و بار دیگر می توانیم این مسئله را به لحاظ واقعیت های خارجی تأیید کنیم. بدین جهت، امروزه می توانیم قدرت معنابخشی ادیان را به لحاظ عینی نیز بررسیم. از این جهت، بحث ما عینیت خارجی هم می یابد.

قدرت معنا بخشی ادیان در بحث حاضر با آموزه نجات پیوند خورده است.