سیمای مسکن و شهر اسلامی صفحه 117

یَزیدُون»(1). حتی در بعضی قریه ها قصرهایی بوده که نشان می دهد شهری پرجمعیت بوده است: «فَکَأَیِّنْ مِنْ قَرْیَهٍ أَهْلَکْناها وَ هِیَ ظالِمَهٌ فَهِیَ خاوِیَهٌ عَلی عُرُوشِها وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَهٍ وَ قَصْرٍ مَشید»(2).

در ماجرای موسی و خضر نیز یکجا واژه «قریه» به کار رفته و می فرماید: «أَتَیا أَهْلَ قَرْیَهٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها»(3)؛ یعنی این دو بزرگوار وارد قریه ای شدند و از مردم طعام خواستند و درباره همین قریه در آیات بعد واژه مدینه آمده است: «لِغُلامَیْنِ یَتیمَیْنِ فِی الْمَدینَه»(4).

به پایتخت مصر نیز، هم قریه گفته شده است: «وَ سْئَلِ الْقَرْیَهَ الَّتی کُنَّا فیها»(5) و هم مدینه: «وَ قالَ نِسْوَهٌ فِی الْمَدینَهِ امْرَأَتُ الْعَزیز»(6).

زندگی پاک و طیب در شهر

کلمه «طیب» به معنای دلپسند، در موارد متعددی از قرآن به کار رفته است. از جمله:

1. همسر: «وَ الطَّیِّباتُ لِلطَّیِّبین»(7)؛

2. فرزند: «ذُرِّیَّهً طَیِّبَه»(8)؛

3. شهر: «بَلْدَهٌ طَیِّبَه»(9)؛

4. خانه: «وَ مَساکِنَ طَیِّبَه»(10)؛

1- . صافات: 147.
2- . حج: 45.
3- . کهف: 77.
4- . کهف: 82.
5- . یوسف: 82.
6- . یوسف: 30.
7- . نور: 26.
8- . آل عمران: 38.
9- . سبأ: 15.
10- . توبه: 72.