سیمای مسکن و شهر اسلامی صفحه 128

پادگان

پادگان نظامی از ضروریات هر جامعه ایست. پیامبر صلی الله علیه و آله در ماجرای تجهیز سپاه اُسامه، جایی را در شمال مدینه برگزید و آنجا را به مثابه پادگانی قرار داد که سپاه هرگاه می خواست به سوی هدفی اعزام شود، در آن گرد می آمد.(1)

زندان

به طور طبیعی در هر جامعه ای افراد خلافکاری وجود دارند که مسئولان اداره شهر و تأمین امنیت آن، باید به گونه ای مناسب با این افراد برخورد کنند؛ گاهی جریمه نقدی، گاهی تنبیه بدنی و گاهی زندان. در قرآن و روایات کلمات «سجن»، «حبس» و «حصر» در قالب های مختلف بکار رفته است. قرآن در جایی می فرماید: اگر حضرت یونس با گفتن «سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمین»(2) عذرخواهی نمی کرد، تا روز قیامت در شکم نهنگ زندانی می شد: «لَلَبِثَ فی بَطْنِهِ إِلی یَوْمِ یُبْعَثُون»(3).

حضرت علی علیه السلام نیز در حدیثی می فرماید: واجب است بر امام مسلمین که عالم فاسق و طبیب جاهل را زندانی کند: «یَحْبِسَ الْفُسَّاقَ مِنَ الْعُلَمَاءِ وَ الْجُهَّالَ مِنَ الْأَطِبَّاء»(4). آن حضرت بدهکار متهم را نیز زندانی کرده و هنگامی که فقر او ثابت می شد، آزادش می کرد:

«أَنَّ عَلِیّاً کَانَ یَحْبِسُ فِی الدَّیْنِ فَإِذَا تَبَیَّنَ لَهُ حَاجَهٌ وَ إِفْلَاسٌ خَلَّی سَبِیلَهُ حَتَّی یَسْتَفِیدَ مَالًا»(5).

1- . تاریخ الامم و الملوک، ج3، ص223.
2- . انبیاء: 87.
3- . صافات: 144.
4- . من لایحضر الفقیه، ج3، ص31.
5- . وسائل الشیعه، ج18، ص418.