حقایقی مهم پیرامون قرآن‌ صفحه 219

حالتی اندوهناک قرار دادم و «حزنته»- ثلاثی مجرد- یعنی به او اندوه رساندم. لذا «لا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ» یعنی کمترین اندوهی به آنان نمی‌رسد. و اگر بگویی «احزنته» یعنی کاری کردم که غم و اندوه او را فرا گرفت تنها نافع، فرق این دو صیغه را دریافته است «1» 7- آیه شریفه: إِلی صِراطِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ اللَّهِ الَّذِی لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ «2».

نافع و ابن عامر «اللّه» را با رفع قراءت کرده‌اند؛ زیرا ما قبل اللّه پایان آیه است. و «اللّه» را مستأنف و آغاز آیه بعد گرفته‌اند. لیکن دیگران «اللّه» را مجرور تلاوت کرده و آن را بدل: «الحمید» دانسته‌اند «3».

8- آیه شریفه: لَئِنْ أَنْجانا مِنْ هذِهِ لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرِینَ قُلِ اللَّهُ یُنَجِّیکُمْ مِنْها «4» عاصم، حمره و کسائی: «انجانا»- به صیغه مفرد غایب- قراءت کرده‌اند بدون تاء یعنی: «لئن انجانا اللّه» و دلیل ایشان آن است که در مصاحف بدون «تاء» مضبوط است.

دیگران «لئن انجیتنا» خطاب به خداوند متعال قراءت کرده‌اند. و دلیل ایشان هم سوره یونس است که در آن می‌فرماید: لَئِنْ أَنْجَیْتَنا مِنْ هذِهِ و چون این مجمع علیه قراء است آن مورد اختلافی را به این ارجاع می‌دهیم و اختلاف را حل می‌کنیم «5».

9- آیه شریفه: وَ یَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ «6» حمزه و کسائی: «بالبخل»- با دو فتحه- خوانده‌اند. لیکن دیگران: «بالبخل»- ضم و سکون- قراءت کرده‌اند. و این دو، دو لغت متفاوت می‌باشند. «7»

10- آیه شریفه: وَ إِنْ تَکُ حَسَنَةً «8» نافع و ابن کثیر «حسنة» را به رفع خوانده‌اند و کان را تامه تصور کرده‌اند بدون خبر لذا «حسنة» فاعل «تکن» است. دیگران «حسنة» (1) حجة القراآت، ص 246.

(2) سوره ابراهیم، آیه 1 و 2.
(3) حجة القراآت، ص 276. و الکشف، ج 2، ص 25.
(4) سوره انعام، آیه 63 و 64.
(5) حجة القراآت، ص 255. و الکشف، ج 1، ص 435.
(6) سوره نساء، آیه 37.
(7) حجة القراآت، ص 203 و الکشف، ج 1، ص 289.
(8) سوره نساء، آیه 40.