حقایقی مهم پیرامون قرآن‌ صفحه 220

را منصوب خوانده‌اند و آن را خبر «تکن» دانسته‌اند. و اسم تکن را محذوف می‌دانند یعنی «ان تکن زنة الذرة حسنة «1»؛ اگر همسنگ مورچه‌ای نیکی باشد».

11- آیه شریفه: وَ یُعَلِّمُهُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِیلَ «2». عاصم و نافع: «یعلمه» با یاء قراءت کرده‌اند به دلیل آیه قبل:

قالَ کَذلِکِ اللَّهُ یَخْلُقُ ما یَشاءُ إِذا قَضی أَمْراً فَإِنَّما یَقُولُ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ وَ یُعَلِّمُهُ ....

دیگران: «نعلمه»- متکلم و با نون- خوانده‌اند. یعنی ما به او تعلیم می‌دهیم به دلیل آیه قبل: ذلِکَ مِنْ أَنْباءِ الْغَیْبِ نُوحِیهِ إِلَیْکَ «3».

12- آیه شریفه: تُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ «4» ابن کثیر، ابو عمر و ابن عامر و ابو بکر: «المیت» را با تخفیف- آن طور که نگاشته می‌شد می‌خواندند و دیگران: «المیّت» را با تشدید قراءت می‌کنند.

اصل کلمه «میوت» بوده است واو را بخاطر یای ما قبل آن قلب به یاء کردند مییت شد. کسانی که با تخفیف کلمه را خوانده‌اند تشدید را با کسر یاء سنگین دیده‌اند لذا یکی از یاءها را حذف کرده‌اند. و آنان که با تشدید خوانده‌اند طبق اصل، عمل نموده‌اند. این دو لغت مشهور می‌باشند «5».

13- ابن عامر «ابراهیم» را در قرآن به دو گونه قراءت می‌کرد: «ابراهیم» و «ابراهام». دلیل وی آن بود که: هر جا در مصحف با الف مکتوب بوده است با الف خوانده است و هر جا با یاء، با «یاء» خوانده است. و در قراءت خود از مصحف تبعیت کرده است.

مواردی که وی «ابراهیم» را با الف خوانده است عبارتند از: در تمام آیات سوره بقره، در سوره نساء و توبه بعد از آیه صد به بعد. در انعام خصوص آیه: «ملة ابراهام» در سوره ابراهیم، نحل و مریم در تمام موارد آن: ابراهام. در عنکبوت. دوم: در عسق در تمام موارد سور مفصلات جز دو سوره ممتحنه که: «الاقول ابراهیم» قراءت کرده است. (1) حجة القراآت، ص 203. و الکشف، ج 1، ص 389 و 390.

(2) سوره آل عمران، آیه 48.
(3) حجة القراآت، ص 163. و الکشف، ج 1، ص 344.
(4) سوره آل عمران، آیه 27.
(5) حجة القراآت، ص 159. و الکشف، ج 1، ص 339.