مهدی باوری در کودکان صفحه 40

آشکار وانمود می کند که سرش را روی روزنامه ای که به منزله ی بالش است گذاشته و در حال خواب است. یا در سنّی بالاتر در یک صندلی راحتی، خود را به صورت ماشین در آن حرکت می دهد. کودک در این اعمال، واقعیّت را با حرکتی که انجام می دهد در خود درون سازی می کند، به آن تغییر شکل داده و از آن چیز دیگری به وجود می آورد، یعنی تاحدّی از آن جدا می شود. او با بازی کردن، موقعیّت های آن ها را برای خود مجسّم می کند. این نحوه ی تفکّر او درباره ی آن ها، نحوه ی تصوّرکردن آن هاست. (1)

5. زمینه سازی ذهنی جهت تقلید از الگوی پنهان

تقلید در کودکان از سطح حسّی- حرکتی یا مستقیم در جهت تقلید متمایز از الگو تحوّل می یابد. این تقلید در غیاب الگو یا تقلید از الگوی پنهان، به واسطه تصویرهای ذهنی تحقّق می یابد. مثلاً کودک می تواند از اندام های بدن فرد مورد تقلید، قسمت هایی که در بدن خود او نامرئی هستند مانند چشم، ابرو و بینی تقلید کند. (2)

6. خودمحوری

کودکان، خودمحور یا خودمیان بین (3) هستند به این معنا که خود را محور کائنات پنداشته

و تصوّر می کنند همه چیز در حول و حوش او اتّفاق می افتد و جهانی که می نگرد همان جهانی است که دیگران می نگرند. حاصل چنین پنداشتی، جان دارپنداری (4) (همه چیز را دارای فهم و شعور دانستن) و ساخته پنداری (5) (همه چیز را محصول خلاقیّت انسان دانستن نه حاصل فعّالیت های دیگر)، عدم درک نظرات دیگران و قرار ندادن خود در نظرگاه آنان، داوری صرفاً از نقطه نظر خود، پافشاری بر نظر خود و دفاع از آن حتّی با تناقض گویی است. با این توضیح که وقتی دیدگاهی برگزید، به دشواری می تواند از آن دست بردارد، به همین سبب وقتی با توجّه به بعضی داده ها و غفلت از برخی دیگر، در

1- منصور، محمود، روان شناسی ژنتیک، صص 154و190- 192.
2- همان، ص154.
3- Egocentricity.
4- Animism.
5- Artificialism.