اتحاد و انسجام صفحه 368

علّامه شیخ عبدالحسین امینی

متوفای: 1349ش

چکیده ای از زندگی نامه

نام: عبدالحسین، نام پدر: آقا میرزا احمد، ولادت:

1320ق، محل تولّد: ایران، تبریز.

تحصیلات: وی پس از ایّام کودکی، طی سالها دروس ادبیات فارسی و عربی، منطق، فقه و اصول را نزد پدر آموزش دید. او کتابهای مختلفی در حدیث و اعتقادات نزد پدر خواند. اهتمام به قرآن و حدیث به خصوص نهج البلاغه، وی را عاشق امام علی علیه السلام نمود.

عبدالحسین 22 سال در محضر پدر استفادۀ علمی بُرد و سپس تصمیم رفتن به نجف اشرف را گرفت. او پس از مدّتی به عنوان محدّث، مفسّر، فیلسوف، متکلّم و فقیه دست به تحقیقات دامنه داری زد. علّامۀ امینی با تألیفات گرانقدر خویش بنیۀ علمی و نهاد وقّاد خود را در معرض معاصران قرار داد و از سه تن از مراجع بزرگ وقت اجازۀ اجتهاد دریافت داشته به شهر تبریز باز گشت.1

اساتید، آقا میرزا احمد (پدر)، حاج سیّد محمّد (مؤلّف مصباح السالکین)، حاج سیّد مرتضی خسروشاهی، شیخ حسین (مؤلّف هدیه الانام)، آیت اللّٰه سیّد محمّد فیروز آبادی، آیت اللّٰه سیّد ابو تراب خوانساری.

آثار قلمی: شهداء الفضیله، الغدیر، ادب الزائر لمن یمّم الحائر، حاشیه بر رسائل و مکاسب و... .2

سرانجام: وی که آیتی از آیات الهی و عاشقی از عاشقان ولایت و مجاهدی نستوه بود، در جمعه 12 تیرماه 1349، با اندیشه ای سرشار از شور و علاقۀ به اتّحاد مسلمین، بدرود حیات گفت و در جوار رحمت حضرت حق آرمید.

مرقد: عراق، نجف اشرف، سوق الحُویش (بازار حُویش)، نزدیک کتابخانۀ امیرالمؤمنین علی علیه السلام که خود مؤسّس آن بود.3

1. گلشن ابرار، ج2، ص727 - 731.

2. همان، ص730 - 731.

3. سرزمین آرزوها، ص71.