اتحاد و انسجام صفحه 384

امام موسی صدر

ربوده شده در سال 1357ش

چکیده ای از زندگی نامۀ فرزندی از تبار امام موسی کاظم علیه السلام

نام: سیّد موسی، نام پدر: سیّد صدر الدین، ولادت:

14 خرداد ماه 1307ش، محل تولّد: ایران، قم (محلّۀ عشقعلی).

تحصیلات: او پس از گذراندن ایّام نونهالی و نوجوانی در سال 1320ش وارد حوزۀ علمیۀ قم گشت.

مدّتی بعد توانست از محضر بزرگان حوزه در درسهای خارج فقه و اصول استفاده بَرَد. او همزمان با دروس حوزوی در 1332ش وارد دانشگاه گردید و موفق به أخذ مدرک لیسانس حقوق اقتصادی شد.1 وی به زبان عربی تسلّط داشت و در راه فراگیری زبانهای انگلیسی و فرانسوی نیز تلاش نمود و موفّق شد.

اساتید، حضرات آیات: سیّد محمّد باقر سلطانی طباطبایی، محقّق داماد، سیّد محمّد تقی خوانساری، حجّت کوه کمره ای، سیّد صدر الدین صدر (پدر)، علّامه طباطبایی، سیّد کاظم شریعتمداری، سیّد رضا صدر (برادر)، سیّد محسن حکیم، سیّد عبد الهادی شیرازی، سیّد محمود شاهرودی، سیّدابوالقاسم خویی.2

شاگردان، آیات عظام و حجج اسلام: علی اکبر هاشمی رفسنجانی، یوسف صانعی، محمّد رضا توسّلی، علی اصغر مسلمی کاشانی، محمّد جواد حجّتی کرمانی، محمّد حسین بهجتی (امام جمعۀ اردکان)، سیّد محمّد غروی، سیّد عیسی طباطبایی، زین العابدین قربانی (امام جمعۀ رشت).

آثار قلمی: اقتصاد در مکتب اسلام، اسلام و مشکل اختلاف طبقاتی، اسلام و فرهنگ قرن بیستم، احادیث السحر، دراسات للحیاه، الاسلام والمرأه، الاسلام والتطور، الاسلام والعبادات، تأمّلات حول بحث تعالیم الاسلامی، المعاملات الجدیده فی ضوء الفقه الاسلامی.3

سرانجام: امام موسی صدر و دو تن از همراهان، در بعدازظهر روز 9 شهریور 1357 در حالی که از هتل الشاطی بیرون می آمدند تا در ماشین های تشریفات دولت لیبی سوار شوند و به دیدار قذافی4 بروند، چند لحظه ای در مقابل هتل مشاهده گردیده و سپس ربوده شدند. حیات یا ممات ایشان هنوز مشخص نیست.

1. طلایه داران تقریب (5)، امام موسی صدر سروش وحدت، ص 25 - 26، به نقل از لبنان به روایت امام موسی صدر، ص16.

2. همان، ص24 - 28.

3. همان، ص135 - 138.

4. وی دارای یک سری اندیشه های خرافی و غیر معقولی است؛ از جمله آنکه: سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و بعضی مسائل شریعت را به شدّت رد می کند و مذاهب شیعه و سنّی را قبول ندارد، تنها قرآن را می پذیرد و برای آن تفسیرات خاصی قائل است و به موجب روحیۀ برتری طلبی، همواره خود را تنها جانشین خدا روی زمین و امیر المؤمنینِ تمام مسلمانان جهان می داند. (گلشن ابرار، ج2، ص797، به نقل از کتاب لبنان، ص396).