اتحاد و انسجام صفحه 419

- حل اختلافات و مشکلات مردم در مناطق گوناگون. (1)- گفتگو و مذاکره در فضایی بسیار دوستانه با برادران اهل سنت در منیٰ (سال 1354ش).

یکی از طلاب پاکستانی در این رابطه چنین می گوید:

«در سال 1354ش باهم به مکّه مشرّف شدیم، در منیٰ چادر بزرگ به پا شده بود و علماءِ پاکستانیِ اهل سنّت در آنجا ساکن بودند. شهید عارف حسین حسینی، دعای عرفه را آنچنان جذّاب و توأم با قلب شکسته خواند، که حتی برادران سُنی اشک می ریختند. وقتی به مکّه آمدیم از شهید حسینی و همراهان دعوت کردند و در فضایی بسیار دوستانه، به گفتگو پرداختند». (2)- وی با نفوذ کلام و نفَس پاکی که داشت، خیلی ها را شیفتۀ فرهنگ اهلبیت علیهم السلام ساخت.

فرزندش می گوید:

«در پاکستان منطقه ای است به نام (چارسده و دیز) که از مناطق صددرصد سنّی نشین هستند و تعصّب عجیبی نسبت به شیعیان دارند، شهید حسینی در آنجا تبلیغات خود را شروع کرد و برای مردم آنجا کتاب می فرستاد و سخنرانی می کرد. مهمترین هدفی را که در این کار دنبال می کرد، این بود که اتّحاد بین تسنّن و تشیّع محکمتر شود. بحمد اللّٰه در آنجا صدها نفر علاقمند به شیعه شدند و هم اکنون افراد دیگری هم که توسط شهید حسینی؛ شیعه شدند، خود بخود فعّالیّت های مذهبی و تبلیغی دارند». (3)

1- (1) . در این باره آقای مهدوی می گوید: «یک روز من و شهید حسینی در داخل مدرسۀ علمیۀ پیشاور قدم می زدیم، ایشان از من به عنوان مشاوره پرسید: آقای مهدوی! بفرمائید الآن که بنده از طرف ایران دعوت شده ام چه بکنم، مسافرت بروم یا نه؟ شأن ایشان اجلّ ازاین بود که با طلبه کوچکی مثل بنده مشورت کند. بنده در جواب عرض کردم که: آقا، ما قابلیّت این را نداریم که به جنابعالی نظر مشورت بدهیم. ایشان بازهم اصرار کردند لذا بنده مجبور شدم و عرض کردم: آقا، به نظر بنده شما مدرسۀ علمیه را فعّال کنید و خودتان مشغول تدریس شوید و اصلاً از مدرسه خارج نشوید و فقط نماینده های خود را روانه کنید. در جواب گفتند: آقای مهدوی! شما درست فرمودی، ولی بنده مجبورم که به شهرها و روستاها بروم، چون اگر بنده نروم اختلافاتی رخ خواهد داد لذا، بنده مجبورم که اختلافات را حل کنم و بدون من اختلافات بعضی جاها حل نمی شود». .
2- (2) . ستارگان حرم، ج6، ص81 - 96. .
3- (3) . همان، ص 91، مصاحبه با سیّد علی حسینی، فرزند شهید..