اتحاد و انسجام صفحه 535

149. گوشه گیری و در لاک خود ماندن و عدم روی آوردن به واقعیّت ها و شناخت زمان و برخورد مثبت با رویدادها.

150. تعصّب کورکورانه در همۀ زمینه ها و به ویژه در زمینه های مذهب گرایی.

151. ذوب شدن در روابط جانبی و یا منطقه ای و غیره و فراموش کردن مسائل اصلی امّت.

152. کنار گذاردن هدف و قربانی کردن آن در اثر توطئۀ دشمن.

153. اجرای نادرست اسلام و تأکید بروی یک بخش آن، جدا از دیگر بخش های آن، همچون اجرای مجازات، بدون درنظر گرفتن ارتباط آن با نظام فراگیر اسلامی.

154. تجزیه و تفکیک و چند دستگی موجب پراکندگی تلاش ها.

155. دسترسی به سطح بالایی از ایفای نقش تمدنی در حرکت انسانی و تحقّق هم زیستی مسالمت آمیزِ جهانیِ عادلانه.

156. تحقّق زمینۀ مناسب وحدت اسلامی مطلوب.

157. تکامل میان نهادها در زمینه های دعوت به اسلام و اطّلاع رسانی فرهنگی و آموزشی.

158. پیشرفت در زمینۀ عمومیّت بخشیدن به فرهنگ وحدت و تقریب.

159. تلاش برای تحقّق میانه روی در جامعۀ اسلامی.

160. بالا بردن آگاهی سیاسی در جامعۀ اسلامی به سطوح عالی.

161. ایجاد نهادهای اقتصادی فراگیر و فعّال برای ایجاد بازار مشترک اسلامی.

162. تقویت امید به فردای عادلانۀ انسانی.

163. تشویق گفتگو میان فرهنگ ها و ادیان.

164. تلاش برای حذف مظاهر فساد اخلاقی و اقدام به نشر فضائل.

165. قرار دادن مکانیزم های مناسب برای اجرای استراتژی های مورد توافق سازمان های اسلامی بین المللی.

166. توسعۀ امکانات استراتژیکی جهان اسلام.

167. استفاده از علوم و تجربه های دیگران. (1)