فرهنگ مدرنیته و توهم صفحه 144

دارند و لذا جمع این دو ممکن نیست. متفکرانی که در این موضوع کار کرده اند معتقدند مدرنیته یک مجموعه به هم پیوسته است که ره آورد و نتیجه اش هم همین است که ملاحظه می فرمایید، که نه تنها در تأمین دنیای بشر به توفیق دست نیافته است، بلکه دنیای بشریت را دچار بحران کرده است و در نیازهای معنوی و فطری بشر کوچک ترین جوابگویی را نداشته است؛ و بر خلاف ادعایی که دارد نه تنها برای بشر آزادی های اجتماعی پدید نیاورده است، بلکه برعکس؛ بردگی مدرن و بردگی نرم افزاریِ به خصوصی را به وجود آورده که بسیار پیچیده تر و انسان براندازتر از بردگی قدیم است و این به اصطلاح «مدرنیته اسلامی» که شما می گویید به جای آن که ما را به «تمدن اسلامی» نزدیک کند، به مدرنیته و بحران های مخصوص به آن گرفتار می کند. بالاخره در این «مدرنیته اسلامی» که شما می فرمایید آیا توحید حرف اول و آخر را می زند و در آن پرستش خدا در همه لایه های اراده انسان جریان دارد و مقصد اصلی انسان بندگی خدا است یا «اومانیسم» و خودبنیادی مطرح است و میل ها و خواست های بشر حرف اول و آخر را می زنند؟ تصمیم گیری نهایی جامعه با تکنوکرات ها است و یا با دستورات وَحی، یا با رأی و عقل جمعیِ انسان ها و خارج از هر رویکردی به دستورات الهی؟ ملاحظه می کنید که یا باید منظر یک قوم، مدرنیته محور باشد - مثل غرب- یا منظر آن ها دستورات وَحی، وگرنه در جامعه تعارض و تشتت به وجود می آید، چون دستگاه معرفتی جامعه در جامعه ای که شما پیشنهاد می کنید نمی تواند هماهنگ باشد.